Oxu› Dəftər 6› Ömrünü boş yerə keçirən və ölüm anında tövbə və istiğfar etməyə başlayan qafilin Hələb şiələrinin hər il Aşura günlərində Antakya qapısında matəm saxlamalarına bənzədilməsi. Qərib şair səfərdən gəlib soruşur: "Bu hay-küy nə matəmdir?"› Beyt 779
M6:779 — ناله و نوحه کنند اندر بکا / شیعه عاشورا برای کربلا
M6:779
Məna · به زبانِ تو — Sənin dilin · AI
این بیت صحنهٔ عزاداری شیعیان حلب در روز عاشورا را توصیف می‌کند که برای مصیبت کربلا با گریه و شیون، ناله و سوگواری می‌کنند.
این بیت بخشی از مقدمهٔ داستانی طولانی است که در آن مولانا قصد دارد غفلت انسان را نقد کند. او صحنه‌ای را ترسیم می‌کند: در شهر حلب، شیعیان هر سال در روز عاشورا برای شهادت امام حسین و یارانش در کربلا جمع می‌شوند و با شور و حرارت به عزاداری، گریه و نوحه‌خوانی می‌پردازند. این بیت به سادگی این عمل را توصیف می‌کند و زمینه را برای ورود یک شاعر غریبه به داستان فراهم می‌آورد. این شاعر که از ماجرا بی‌خبر است، با دیدن این غوغای عظیم، گمان می‌کند که شخص مهمی به تازگی در شهر از دنیا رفته و نمی‌داند که این سوگواری برای رویدادی است که قرن‌ها پیش اتفاق افتاده است. مولانا از این تأخیر و «سوگواری برای گذشته» به عنوان نمادی برای نقد کسانی استفاده می‌کند که عمر خود را به غفلت می‌گذرانند و تنها در لحظهٔ مرگ به فکر توبه و جبران می‌افتند؛ یعنی برای «خودِ» از دست رفته‌شان سوگواری می‌کنند، در حالی که دیگر خیلی دیر شده است.
- بکا
- گریه، گریستن
- اندر
- در، داخلِ
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.