M1:1212 — ای بسا هندو و تُرکِ همزبان / ای بسا دو تُرک چون بیگانگان

此詩節出自所羅門王與鳥類溝通的故事。魯米剛描述了鳥兒們如何超越了牠們各自的「啁啾」之聲，在所羅門王那裡找到了能理解牠們內心世界的「知音」（همزبان）。

魯米藉此故事提出一個核心的蘇菲觀點：世俗的語言或共同的出身，並非真正連結的基礎。他運用了「印度人」與「突厥人」這對在當時波斯文學中象徵文化與種族極端差異的典型形象。一個印度人和一個突厥人，儘管語言、文化迥異，卻可能因為心靈的共鳴而成為知己。反之，兩個血統、語言完全相同的突厥人，若內心世界互不相通，他們之間的隔閡會比異族之間更深，形同陌路。

這節詩是為了引出下一節的結論：「心有靈犀勝過言語相通」（همدلی از همزبانی بهترست）。魯米強調，真正的親密（محرمی）是一種超越言語的境界，是一種靈魂層面的相互理解。在靈性道路上，外在的標籤——國籍、種族、語言——盡皆消融，唯有內心的同頻共振才能建立真實的連結。

مولانا در این بیت، ایده‌ای کلیدی را مطرح می‌کند که در بیت بعدی آن را کامل‌تر شرح می‌دهد: ارتباط واقعی و عمیق، فراتر از زبان گفتاری است. او با یک مثال روشن و کوبنده، این نکته را بیان می‌کند. «هندو» و «تُرک» در اینجا نماد دو فرهنگ و زبان کاملاً متفاوت و دور از هم هستند. با این حال، ممکن است این دو نفر به دلیل یک فهم مشترک درونی، «همزبان» باشند.

در مقابل، دو «تُرک» که ظاهراً از یک قوم هستند و به یک زبان سخن می‌گویند، ممکن است همچون «بیگانگان» باشند، زیرا آن پیوند قلبی و همدلی میانشان وجود ندارد.

این بیت مقدمه‌ای است برای رسیدن به این نتیجه که «همدلی از همزبانی بهتر است». در داستان سلیمان و پرندگان، زبان مشترک آنها صرفاً یک معجزهٔ کلامی نیست، بلکه نشانهٔ یک ارتباط عمیق و درک متقابل است که به سلیمان اجازه می‌دهد «محرم» رازهای آنان باشد. بنابراین، زبان حقیقی، زبان دل است، نه زبان دهان.