M1:1223 — بنگرم از اوج با چشم یقین / من ببینم آب در قعر زمین

این بیت بخشی از داستان معرفی مرغان به سلیمان است. در اینجا، هدهد هنر ویژهٔ خود را عرضه می‌کند. او ادعا می‌کند که از ارتفاعی بسیار بلند، نه فقط با چشم سر، بلکه با «چشم یقین» - یعنی نوعی بصیرت و شهود قطعی - به زمین می‌نگرد.

نتیجهٔ این نگاه ویژه آن است که می‌تواند آب را، که در اعماق زمین پنهان است، ببیند. این توانایی، نمادی از درک حقایق باطنی و پنهان از چشم ظاهر است. هدهد در واقع مدعی نوعی علم غیب جزئی است که به او امکان می‌دهد به رازهای سرپوشیدهٔ طبیعت پی ببرد. او این هنر را به عنوان خدمتی راهبردی به سلیمان و سپاهش پیشنهاد می‌کند تا در بیابان‌های خشک، مشکل بی‌آبی را حل کند. این ادعای بزرگ، زمینه را برای سؤال بعدی سلیمان و ادامهٔ داستان فراهم می‌کند که به موضوع «قضا و قدر» می‌پردازد.