M1:13 — نی حدیثِ راهِ پُر خون می‌کند / قصّه‌های عشقِ مجنون می‌کند

Ovaj stih predstavlja nej (trstiku) kao istinskog pripovjedača o stazi ljubavi i njenim neizbježnim patnjama – stazi koja je bespoštedno krvava i bolna. U Rumijevom viđenju, nej nije samo instrument; on je otjelovljenje duše zaljubljenika i vodič za razumijevanje istinske dubine ljubavi. Vjeruje se da je Rumi sebe doživljavao kao nej, a zvuk svojih riječi kao jecaj trstike koji slušaoce prenosi u više svjetove. Svojim sjetnim zvukom, nej podsjeća na rastanak, na opasnu i krvavu stazu ljubavi, i na sve muke koje je Medžnun podnio zbog svoje Lejle.

"Staza puna krvi" (rāh-i pur-khūn) ovdje nije doslovno krvoproliće, već metafora za silne patnje, iskušenja i nevolje kroz koje tragač na putu ljubavi mora proći. To je staza žrtve i predanosti koja zahtijeva cijelo biće. "Medžnunova ljubav" (ʿishq-i Majnūn) služi kao vrhunski simbol takve istinske ljubavi – ljubavi koja je sveprožimajuća i bezuslovna, i koja zaljubljenika vodi do tačke uništenja (fena) u Voljenom. Rumi govori o ljubavi koja od samog početka pokazuje svoje krvavo i zastrašujuće lice, kako bi svako ko je stranac i nije predodređen za ovaj put pobjegao.

Zvuk neja, iako tužan, ima za cilj da podstakne i usmjeri slušaoca ka svijetu izvan ovog uobičajenog i svakodnevnog – onom istom svijetu u kojem je Rumi živio i u koji je želio povesti i druge.

Questo verso presenta il ney (il flauto di canna) come l'autentico narratore del cammino dell'amore e delle sue tribolazioni intrinseche: un percorso sanguinoso e ardente. Nella visione di Rumi, il ney non è un semplice strumento musicale; è l'incarnazione dell'anima dell'amante e una guida per comprendere la vera profondità dell'amore. Rumi stesso si identificava con il ney, considerando le sue parole come il lamento della canna che trasporta gli ascoltatori verso reami superiori. Con il suo suono malinconico, il ney evoca la separazione, il pericoloso e sanguinoso sentiero dell'amore, e tutte le sofferenze che Majnūn patì per la sua amata Layla.

La "via intrisa di sangue" (rāh-i pur-khūn) non è un riferimento a uno spargimento di sangue fisico, ma una metafora delle intense sofferenze, prove e tribolazioni che il ricercatore sul sentiero dell'amore deve affrontare. È un cammino di sacrificio e devozione che richiede la totalità del proprio essere. L'"amore di Majnūn" (ʿishq-i Majnūn) funge qui da simbolo supremo di questo amore autentico: un amore totalizzante e incondizionato, che spinge l'amante fino al punto di annientarsi nell'Amato.

Rumi parla di un amore che, fin dall'inizio, rivela il suo volto sanguinoso e terribile, così che chiunque sia estraneo e non adatto a questo percorso fugga. Questo si differenzia dall'amore che il poeta Hafez percepisce inizialmente come dolce, per poi scoprirlo crudele. Per Rumi, il suono del ney, sebbene dolente, ha lo scopo di scuotere e guidare l'ascoltatore verso un regno che trascende il mondo ordinario e convenzionale: lo stesso regno in cui Rumi viveva e nel quale desiderava condurre gli altri.

دا بيت سرندی (نی) د عشق د لارې د رښتيني داستان ويونکي په توګه معرفي کوي؛ هغه لار چې له کړاوونو، سرښندنو او سوزونو ډکه ده. د مولانا په اند، سرندی يوازې د موسيقۍ يوه آله نه ده، بلکې د عاشق د روح ښکارندويي کوي او د مينې د اصلي ژوروالي په پوهېدو کې لارښود دی. مولانا پخپله ځان د سرندي په څېر ګاڼه او د خپلو خبرو غږ يې د سرندي د هغه فرياد په څېر باله چې اورېدونکي لوړو عالمونو ته بيايي. د سرندي غمجنه ناره انسان ته بېلتون، د مينې خونړۍ او له خطره ډکه لار، او هغه ټول کړاوونه وريادوي چې مجنون د خپلې ليلا لپاره ګاللي وو.

دلته «خونړۍ لار» (راه پرخون) د فزيکي وينې تويېدنې په مانا نه ده، بلکې د هغو سختو کړاوونو، دردونو او ازموينو لپاره استعاره ده چې د عشق پر لار تلونکی سالک بايد ورسره مخ شي. دا د سرښندنې او قربانۍ لار ده چې له انسان څخه د هغه د ټول وجود غوښتنه کوي. «د مجنون مينه» (عشق مجنون) هم دلته د همدې رښتينې مينې تر ټولو لوړه نښه ده؛ هغه مينه چې هر اړخيزه او بې قيد و شرطه وي او عاشق په معشوق کې تر فنا کېدو پورې رسوي. مولانا د داسې مينې خبره کوي چې له پيله خپله خونړۍ او وېروونکې څېره ښيي، ترڅو هر څوک چې نااهل او د دې لارې وړ نه وي، وتښتي.

د مولانا لپاره د سماع مجلس يوازې يو ډول نڅا نه وه، بلکې د عاشقانو د روح خواړه وو. د سرندي غږ، د رباب او دايرې ترڅنګ، د عارف د اروا لپاره روزي وه، نه يوازې ساعت تېري. دا موسيقي يوازې غم نه راوړي، بلکې لکه څنګه چې په بل ځای کې وينو، په يو وخت کې زهر او ترياک دواړه دي. يعنې په داسې حال کې چې د بېلتون درد راويښوي، د هغه درملنه هم په ځان کې لري. د سرندي همدا غږ ټول، که ښځه وي که نارينه، ژړا ته اړباسي، ځکه هر څوک په هغه کې د خپل غربت او بېلتون غږ اوري.

Este dístico apresenta o ney (a flauta de cana) como o narrador autêntico do caminho do amor e das suas tribulações inerentes — um caminho que é, sem reservas, manchado de sangue e intensamente ardente. Na perspetiva de Rumi, o ney não é um mero instrumento; é a personificação da alma do amante e um guia para a compreensão da verdadeira profundidade do amor. O próprio Rumi via-se como o ney, percebendo o som das suas palavras como o lamento da cana que transporta os ouvintes para reinos mais elevados.

A "senda banhada em sangue" (rāh-i pur-khūn) não é uma referência a um derramamento de sangue físico, mas sim uma metáfora para o sofrimento intenso, as provações e os sacrifícios que o buscador no caminho do amor deve suportar. O "amor de Majnun" (ʿishq-i Majnūn) serve aqui como um símbolo supremo deste amor autêntico — um amor que é total e incondicional, impelindo o amante ao ponto de aniquilação no Amado. Rumi fala de um amor que, desde o início, revela a sua face sangrenta e assustadora, para que qualquer um que seja um estranho e não esteja destinado a este caminho fuja. Isto difere do amor que Hafiz inicialmente percebe como doce, mas que mais tarde se torna sangrento; ambos são genuínos, mas as suas trajetórias são opostas.

O som melancólico do ney evoca a separação, o caminho perigoso do amor e todos os sofrimentos que Majnun suportou pela sua Layla. Este lamento não é uma mera queixa; é antes uma narração da verdade da existência e da separação da própria "origem". A música do ney, embora triste, tem como objetivo agitar e guiar o ouvinte para um reino para além deste mundo comum e convencional — o mesmo reino em que o próprio Rumi vivia e para o qual desejava levar os outros.

Ce vers présente le ney (flûte de roseau) comme le narrateur authentique du chemin de l'amour et de ses tribulations. Pour Rûmî, le ney n'est pas un simple instrument ; il est l'incarnation de l'âme de l'amant et un guide pour saisir la véritable profondeur de l'amour. Le son mélancolique de la flûte évoque la séparation d'avec l'Origine, le chemin périlleux et douloureux de l'amour spirituel, et toutes les souffrances que Majnûn a endurées pour sa Layla.

Le « chemin de sang » (rāh-i pur-khūn) n'est pas une référence à une violence physique, mais une métaphore de l'intensité des souffrances, des épreuves et des sacrifices que l'aspirant sur la voie de l'amour doit traverser. C'est une voie qui exige le don de soi total. L'« amour de Majnûn » (ʿishq-i Majnūn) sert ici de symbole suprême de cet amour authentique — un amour absolu et inconditionnel qui pousse l'amant jusqu'à l'anéantissement (fanā) dans le Bien-Aimé.

Rûmî dépeint un amour qui, dès le début, révèle sa face redoutable et sanglante, afin de repousser ceux qui ne sont pas dignes de cette voie et de ne garder que les vrais amants. Le son du ney, bien que triste, a pour but d'éveiller l'auditeur et de le guider vers un royaume au-delà du monde ordinaire, ce même royaume spirituel que Rûmî habitait et où il souhaitait entraîner les autres.

Этот бейт представляет тростниковую флейту (ней) как подлинного рассказчика о пути любви и сопутствующих ему страданий — пути, полном самопожертвования, крови и пламени. С точки зрения Руми, ней — не просто музыкальный инструмент; это воплощение души влюблённого и проводник к постижению истинной глубины любви. Считается, что Руми отождествлял себя с неем, а звук своих слов — с тем самым плачем флейты, который переносит слушателей в высшие миры. Своим печальным звучанием ней напоминает о разлуке, об опасном и кровавом пути любви и обо всех муках, которые Меджнун претерпел ради своей Лейлы.

«Путь, полный крови» (rāh-i pur-khūn) здесь — не физическое кровопролитие, а метафора сильнейших страданий, испытаний и невзгод, которые должен преодолеть искатель на пути любви. Это путь жертвенности и преданности, требующий от человека всего его существа. «Любовь Меджнуна» (ʿishq-i Majnūn), в свою очередь, служит высшим символом этой подлинной любви — всепоглощающей и безусловной, ведущей влюблённого к состоянию растворения (фана) в Возлюбленном. Руми говорит именно о такой любви, которая с самого начала являет свой кровавый и устрашающий лик, чтобы всякий чужак, не готовый к этому пути, бежал прочь.

Таким образом, «путь, полный крови» и «предания о любви Меджнуна» являются неотъемлемой частью «путевых заметок души», которые Руми изложил в «Маснави». Это не просто жалоба, а повествование об истине бытия и разлуке со своим «истоком».

此詩節將蘆笛（ney）描繪為愛之道路及其苦難的真實敘述者——這是一條毫不留情、血跡斑斑且充滿煎熬的道路。在魯米看來，蘆笛不僅僅是一種樂器，它是戀人靈魂的化身，是理解愛情真實深度的嚮導。魯米視己為蘆笛，並認為他話語的聲音，正如蘆笛的悲鳴，能將聽者帶往更高的境界。蘆笛以其憂傷的音調，喚起人們對分離、對愛情那條險象環生、血跡斑斑的道路，以及對馬季農為其萊拉（Layla）所承受的一切苦難的記憶。

此處的「血路」（rāh-i pur-khūn）並非指物理上的流血，而是隱喻求道者在愛之路上必須經受的劇烈痛苦、考驗與磨難。這是一條犧牲與奉獻之路，要求一個人獻出全部的自我。「馬季農之愛」（ʿishq-i Majnūn）則是這種真愛的至高象徵——一種全然投入、無條件的愛，將戀人推向在愛人中消融（fanā）的境地。魯米所言的正是此種愛，它從一開始就展現其血腥與駭人的面貌，好讓所有局外人、非此道者望而卻步。這與哈菲茲筆下起初甜美、而後變得血腥的愛情有所不同；兩者皆為真誠，但其軌跡相反。

蘆笛的樂音，儘管悲傷，其目的卻是為了激勵並引導聽者進入一個超越此尋常、世俗世界的領域——那正是魯米本人所棲居，並渴望引領他人同往的境界。因此，這「血路」與「馬季農的愛情故事」，實則是魯米在《瑪斯納維》中所寫下的「靈魂旅行誌」中不可或缺的一部分。這不僅僅是抱怨，而是對存在之真相、對與「本源」分離的敘述。

Este verso presenta a la flauta de caña (ney) como la auténtica cronista del camino del amor y sus inherentes tribulaciones; un camino que es, sin reservas, sangriento y abrasador. En la visión de Rumi, la flauta no es un mero instrumento; es la encarnación del alma del amante y una guía para comprender la verdadera profundidad del amor. El propio Rumi se veía a sí mismo como esa flauta, percibiendo el sonido de sus palabras como el mismo lamento que transporta a los oyentes a reinos superiores.

La «senda teñida en sangre» (rāh-i pur-khūn) no se refiere a un derramamiento de sangre físico, sino que es una metáfora de los intensos sufrimientos, pruebas y sacrificios que el buscador en el camino del amor debe soportar. Es un camino de entrega total que exige el ser entero. A su vez, el «amor de Majnún» sirve aquí como símbolo supremo de este amor auténtico: un amor que todo lo consume, incondicional, y que impulsa al amante hasta el punto de la aniquilación (fanā) en el Amado.

Rumi habla de un amor que, desde el principio, revela su rostro cruento y terrible, para que así huyan quienes no son dignos ni están hechos para este camino. Este lamento de la flauta conmueve a todos, pues en él cada cual encuentra el eco de su propia alienación y separación del Origen. Esta «senda teñida en sangre» y las «historias del amor de Majnún» son, en esencia, una parte inseparable del «diario de viaje del alma» que Rumi ha escrito en el Masnavi.

此诗将芦笛（ney）描绘为爱之道路及其苦难的忠实叙述者——这条路充满血泪与灼痛。在鲁米看来，芦笛不仅是一种乐器，更是爱者灵魂的化身，是理解爱之真谛的向导。鲁米视自己为那芦笛，视自己的言语为那笛声，能将听者带入更高的境界。芦笛以其忧伤之音，唤起人们对别离的记忆，对那条充满危险与鲜血的爱之道路的记忆，以及麦季侬为莱拉（Layla）所承受的一切苦难。

这里的“血迹斑斑的道路”（rāh-i pur-khūn）并非指实际的流血，而是隐喻行者在爱之路上必须经历的剧烈痛苦、考验与磨难。这是一条牺牲与奉献之路，要求人付出全部。而“麦季侬的爱”（ʿishq-i Majnūn）则象征着这种纯粹之爱的最高典范——一种全身心投入、无条件的爱，将爱者推向在爱人中消融（fanā）的境地。鲁米所言的正是这种爱，它从一开始就展现出其血腥与骇人的面目，好让那些局外人和不配此路者望而却步。

芦笛之声虽然悲伤，其目的却是为了激励听者，引导他们超越这个平凡庸常的世界，进入鲁米本人所栖居并希望引领他人同往的那个境界。因此，“血迹斑斑的道路”与“麦季侬的爱情故事”，正是鲁米在《玛斯纳维》中谱写的“灵魂旅行记”中不可分割的一部分。

Dieser Vers stellt die Ney (Rohrflöte) als die wahre Erzählerin des Weges der Liebe und seiner inhärenten Leiden dar – ein Weg, der unweigerlich blutig und schmerzvoll ist. Aus Rumis Sicht ist die Ney nicht nur ein Instrument; sie ist die Verkörperung der Seele des Liebenden und ein Führer zum Verständnis der wahren Tiefe der Liebe. Rumi selbst sah sich als die Ney und verstand den Klang seiner Worte als ebenjenes Wehklagen der Flöte, das die Zuhörer in höhere Sphären versetzt. Mit ihrem melancholischen Ton erinnert die Ney an die Trennung, an den gefahrvollen und blutigen Pfad der Liebe und an all die Qualen, die Madschnun für seine Layla erduldet hat.

Der „blutgetränkte Pfad“ (rāh-i pur-khūn) ist hier keine Anspielung auf physisches Blutvergießen, sondern eine Metapher für das intensive Leid, die Prüfungen und die Mühsal, die der Suchende auf dem Pfad der Liebe durchstehen muss. Es ist ein Weg der Aufopferung und Hingabe, der das ganze Sein eines Menschen fordert. „Madschnuns Liebe“ (ʿishq-i Majnūn) wiederum dient als höchstes Symbol für diese authentische Liebe – eine Liebe, die alles verzehrend und bedingungslos ist und den Liebenden bis zur Vernichtung im Geliebten treibt.

Rumi spricht von einer Liebe, die von Anfang an ihr blutiges und furchterregendes Antlitz zeigt, damit jeder, der ein Außenstehender und für diesen Weg ungeeignet ist, die Flucht ergreift. Dies steht im Gegensatz zu der Liebe, die Hafis zunächst als süß empfindet und die sich erst später als blutig erweist. Für Rumi ist der Klang der Ney nicht bloße Unterhaltung, sondern Nahrung für die Seele des Mystikers. Obwohl er traurig ist, wirkt er zugleich als Gift und Gegengift (zahri o taryāqi): Er weckt den Schmerz der Trennung und birgt zugleich dessen Heilung in sich. Der „blutgetränkte Pfad“ und die „Sagen von Madschnuns Liebe“ sind somit ein wesentlicher Teil des „Reiseberichts der Seele“, den Rumi im Masnavi verfasst hat.

This couplet presents the ney (reed flute) as the authentic storyteller of love's true nature. For Rumi, the ney's mournful sound is not just music; it is the voice of the lover's soul, narrating the reality of the spiritual path.

The "path steeped in blood" (rāh-i pur-khūn) is a powerful metaphor for the immense suffering, sacrifice, and trials that a seeker must endure. This is not a romantic or easy journey. Rumi's vision of love, as voiced by the ney, reveals its terrifying and demanding face from the very beginning, so that only the most sincere and devoted will dare to walk it. This is a path that demands the lover's entire being.

To illustrate this, Rumi invokes "the love-tales of Majnun" (ʿishq-i Majnūn). Majnun is the archetypal lover in Persian literature, whose boundless, unconditional devotion to his beloved, Layla, drove him to madness and self-annihilation. His story is not a fairy tale but a case study in the kind of all-consuming love that leads to fanā, or annihilation in the Beloved. The ney's song, therefore, is a travelogue of the soul, recounting the painful separation from the Divine Source and the bloody, arduous journey of return.

يقدم هذا البيت الناي (آلة النفخ الفارسية) بصفته الراوي الأمين لطريق العشق ومحنِه المتأصلة، وهو طريقٌ لا يبخل بالدماء ويشتعل باللوعة. من منظور مولانا، الناي ليس مجرد آلة موسيقية؛ بل هو تجسيد لروح العاشق ومرشد لفهم العمق الحقيقي للعشق. يرى الدكتور سروش أن مولانا كان يعتبر نفسه نايًا، وأن صوت كلماته كان كزفرة الناي التي تنقل المستمعين إلى عوالم أسمى. فالناي بصوته الحزين يذكر بالفرقة، وبطريق العشق الخطير والمليء بالدماء، وبكل المعاناة التي تحملها مجنون في سبيل ليلى.

إن «طريق الدم» هنا ليس إشارة إلى سفك دماء جسدية، بل هو استعارة لشدة المعاناة والمحن والابتلاءات التي يجب على السالك في طريق العشق أن يجتازها. هذا الطريق هو طريق التضحية والفداء، الذي يطلب من الإنسان كل وجوده. و«عشق مجنون» هنا يمثل رمزًا أسمى لهذا العشق الأصيل؛ عشق يستهلك كل الوجود وغير مشروط، ويدفع العاشق إلى حد الفناء في المعشوق. يتحدث مولانا نفسه عن هذا النوع من العشق، الذي يكشف عن وجهه الدموي والمخيف من البداية، حتى يفر كل من هو غريب عن هذا الطريق وليس من أهله. هذا يختلف عن العشق الذي يراه حافظ في البداية حلوًا ثم يصبح دمويًا؛ كلاهما أصيل، لكن مسارهما معكوس.

لم يكن مجلس السماع بالنسبة لمولانا مجرد رقص؛ بل كان غذاء لأرواح العشاق. صوت الناي، إلى جانب الرباب والدف، كان غذاء لروح العارف، وليس مجرد تسلية. هذه الموسيقى، رغم أنها حزينة، تعمل أيضًا كسم وترياق في آن واحد، كما نرى في مواضع أخرى. أي أنها بينما توقظ ألم الفراق، فإنها تحمل في طياتها علاجه. وهذا الأنين من الناي يدفع الجميع، رجالًا ونساءً، إلى النحيب، لأنهم يجدون فيه صرخة غربتهم وفراقهم. إن «طريق الدم» هذا و«قصص عشق مجنون» هما في جوهرهما جزء لا يتجزأ من «رحلة الروح» التي كتبها مولانا في المثنوي. هذه ليست مجرد شكوى؛ بل هي رواية لحقيقة الوجود والانفصال عن «الأصل»، كما يقول مولانا نفسه صراحة: «أأشكو حقًا من روح الروح؟ أنا لست الشاكي – أنا الراوي».

الناي ليس فقط رمزًا لفراغنا الوجودي وكوننا ممكن الوجود، بل هو أيضًا وعاء يستقبل أنفاس المحبوب ويضفي عليها شكلًا محددًا. صوت الناي، وإن كان حزينًا، يهدف إلى تحفيز المستمع وتوجيهه إلى عالم يتجاوز هذا العالم العادي والمألوف – العالم نفسه الذي عاش فيه مولانا وأراد أن يقود الآخرين إليه.

این بیت، نی را به عنوان راوی راستین راه عشق و محنت‌های آن معرفی می‌کند؛ راهی که بی‌مضایقه، خون‌فشان و پرسوز است. در نگاه مولانا، نی صرفاً یک ساز نیست؛ بلکه تجلی‌گاه روح عاشق و راهنمایی برای درک عمق حقیقی عشق است. مولانا خود را نی می‌دانست و صدای کلماتش را بسان همان نفیر نی می‌پنداشت که شنوندگان را به جهان‌های برتر می‌برد. «نی» با آن صدای حزینش، آدمی را به یاد فراق می‌اندازد، به یاد راه پرخطر و پرخون عشق و تمامی محنت‌هایی که مجنون در راه لیلای خود کشید.

«راه پرخون» در اینجا نه به معنای خونریزی فیزیکی، بلکه استعاره‌ای است از شدت رنج‌ها، سختی‌ها و آزمون‌هایی که سالکِ طریق عشق باید از سر بگذراند. این راه، راه ایثار و فداکاری است که از هر کس و هر چیز طلبِ وجود می‌کند. «عشق مجنون» نیز در اینجا نماد اعلایی از همین عشق راستین است؛ عشقی که تمام‌وجود و بی‌قید و شرط است و عاشق را تا سر حد فنا در معشوق پیش می‌برد. مولانا خود از این گونه عشق سخن می‌گوید، عشقی که از ابتدا چهرهٔ خونی و هول‌انگیز خود را نشان می‌دهد تا هر آن‌کس که بیرونی است و اهل این راه نیست، بگریزد. این با عشقی که حافظ در ابتدا شیرین می‌پندارد و سپس خون‌فشان می‌شود، متفاوت است؛ هر دو اصیل‌اند، اما مسیرشان معکوس است.

نوای نی، با وجود حزن‌انگیزی، نقش تریاق دارد و شفا و ارتقاء روح را در پی دارد. نی، نه تنها نماد توخالی بودن و ممکن‌الوجود بودن ماست، بلکه ظرفی است که دَمِ معشوق را در خود می‌گیرد و شکلی خاص به آن می‌بخشد. صدای نی، اگرچه حزین است، اما هدفش تهییج و سوق دادن شنونده به عالمی فراسوی این عالم معمول و متعارف است؛ همان عالمی که خود مولانا در آن زیست می‌کرد و می‌خواست دیگران را نیز با خود بدانجا ببرد.