M1:1345 — چونک خرگوش از رهایی شاد گشت / سوی نخچیران دوان شد تا به دشت

این بیت لحظه‌ی رهایی و پیروزی خرگوش را به تصویر می‌کشد. او که نماینده‌ی عقل و تدبیر در برابر قدرت کور شیر بود، اکنون از مهلکه‌ای بزرگ جان به در برده است. شادی او تنها یک خوشحالی شخصی نیست، بلکه شادیِ آورنده‌ی یک خبر بزرگ برای تمام جامعه‌ی حیوانات (نخچیران) است که در اسارت و ترس به سر می‌بردند.

مولانا با توصیف این شادی، به یک اصل مهم عرفانی اشاره می‌کند: رهایی از «نَفسِ» ستمگر و مغرور (که شیر نماد آن است) مایه‌ی سرور و رقص و زندگی حقیقی است. همان‌طور که در ابیات بعدی می‌بینیم، این شادی خرگوش به رقص برگ و شاخه‌ی درخت تشبیه می‌شود که از زندان خاک آزاد شده و به سوی آسمان قد می‌کشند. این رهایی، نمادی از آزادی روح از زندان تن و تعلقات دنیوی است که به وصال معشوق ازلی می‌انجامد. دویدن خرگوش به سوی دشت، نماد حرکت سالک است که پس از غلبه بر نفس، با شادی به سوی حقیقت و ابلاغ آن به دیگران می‌شتابد.