M1:1865 — گرچه دانی کو ز حرمان گفت آن / کان طمع که داشت از تو‌، شد زیان

این بیت در ادامهٔ بحث دربارهٔ تأثیر ویرانگر ستایش و نکوهش دیگران بر روح انسان است. مولانا به یک استدلال رایج پاسخ می‌دهد: ممکن است فردی با خود بگوید: «من فریب ستایش دیگران را نمی‌خورم، چون می‌دانم که از روی طمع و برای رسیدن به منفعتی مادی مرا ستایش می‌کنند.» مولانا در بیت قبل (۱۸۶۴) این استدلال را به چالش می‌کشد و می‌گوید: «اگر همین ستایشگر، روزی تو را در جمع سرزنش کند، دلت روزها از این سرزنش می‌سوزد.»

این بیت (۱۸۶۵) دلیل این سوزش را توضیح می‌دهد. می‌گوید: حتی اگر تو کاملاً آگاه باشی که دلیل سرزنش او، ناامیدی و «حرمان» است — یعنی چون طمعی که از تو داشت برآورده نشده و به «زیان» تبدیل شده — باز هم این آگاهی، تو را از تأثیر زهرآگین حرف او مصون نمی‌دارد.

نکتهٔ روانشناختی عمیق مولانا این است که نفس انسان، حتی به ستایش دروغین نیز معتاد می‌شود و وقتی همان منبع ستایش به منبع نکوهش تبدیل شود، روح آزرده می‌شود. این نشان می‌دهد که ما در باطن، آن ستایش‌ها را جدی گرفته بودیم و به آن دل بسته بودیم، هرچند در ظاهر ادعای بی‌اعتنایی می‌کردیم. این بیت، آزمونی است برای سنجش میزان وابستگی پنهان ما به نظر و تأیید دیگران.