M1:1880 — دیو سوی آدمی شد بهر شر / سوی تو ناید که از دیوی بتر

این بیت در اوج داستانی قرار دارد که دربارۀ خطرات ویرانگر ستایش و شهرت‌طلبی هشدار می‌دهد. مولانا توضیح می‌دهد که چگونه مدح و ثنای دیگران، «نفس» انسان را مانند فرعون، مغرور و خودبزرگ‌بین می‌کند.

برای روشن شدن این مفهوم، او از یک مثال تکان‌دهنده استفاده می‌کند: جوانی زیبارو و بی‌ریش (اَمرد) که آنقدر او را با چاپلوسی «خدا» می‌نامند تا فریبش دهند و به دام گناه بکشانند. وقتی این جوان در اثر این ستایش‌های دروغین به فساد و بدنامی کامل می‌افتد، چنان سقوط می‌کند که حتی شیطان هم از نزدیک شدن به او ننگ دارد.

بیت مورد نظر دقیقاً همین لحظه را توصیف می‌کند. کار شیطان (دیو) این است که انسان‌ها را به سوی شر و گناه بکشاند. اما این فرد چنان در زشتی و پلیدی غرق شده که خود شیطان هم از او رو برمی‌گرداند. او دیگر نیازی به وسوسۀ شیطان ندارد، زیرا خودش در خوی شیطانی استوار شده و به منبعی از شر تبدیل گشته که از اصل آن نیز پیشی گرفته است. این تصویری قدرتمند از نهایت تباهی نفس است: رسیدن به جایی که حتی مظهر شر نیز از فرد می‌گریزد.