قرائت› دفتر ۱› بخش ۹۶ - تفسیر ما شاء الله کان› بیت ۱۸۹۲
M1:1892 — قطرهای کو در هوا شد یا که ریخت / از خزینهٔ قدرت تو کی گریخت
M1:1892
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
هیچ ذرهای از وجود، حتی اگر به ظاهر نابود یا پراکنده شود، هرگز از قلمرو قدرت مطلق خداوند خارج نمیشود و از دست او نمیرود.
این بیت در ادامهٔ نیایش مولانا با خداوند آمده است. او پیشتر از خدا خواسته بود که «قطرهٔ دانش» وجودش را از تبخیر شدن توسط هوا و هوس و یا جذب شدن توسط «خاک تن» محافظت کند. اکنون، او با اطمینان کامل به قدرت مطلق الهی، این فکر را کامل میکند.
مولانا میگوید حتی اگر این قطره در هوا ناپدید شود (نشفش کنند) یا بر زمین بریزد و به ظاهر از بین برود، در واقع هرگز از «خزانهٔ قدرت» خداوند فرار نکرده است. این تصویری از مفهوم توحید افعالی است: هیچ رویدادی در عالم، حتی نابودی و پراکندگی، خارج از سیطره و ارادهٔ خداوند نیست. همان قدرتی که موجودات را از عدم به هستی میآورد، قادر است آنها را از نیستی ظاهری دوباره بازگرداند و احضار کند.
این بیت، مقدمهای است برای ابیات بعدی که در آن مولانا توضیح میدهد چگونه خداوند هر لحظه اضداد را به هم تبدیل میکند و کاروانهای هستی را از عدم فرامیخواند، همانطور که هر صبح افکار و عقول را از «دریای» خواب بازمیگرداند یا در بهار، شاخ و برگ خشکیده را دوباره زنده میکند. بنابراین، گم شدن یک قطره در برابر قدرت بینهایت الهی امری بیمعناست.
- کو
- که او
- خزینه
- خزانه، گنجینه
- کی گریخت
- چگونه توانست بگریزد؟ (پرسش انکاری به معنی: هرگز نتوانست بگریزد)
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.