M1:2170 — بنده‌ای داریم خاص و محترم / سوی گورستان تو رنجه کن قدم

این بیت بخشی از فرمان الهی به خلیفه، عمر، است که از طریق یک ندای غیبی (هاتف) به او می‌رسد. خداوند، مطرب پیر و توبه‌کار را که از سر ناامیدی به گورستان پناه برده، «بندهٔ خاص و محترم» خود می‌خواند. این توصیف نشان‌دهندهٔ مقام والای آن هنرمند نزد خداوند است، مقامی که از چشم مردمان و حتی خود او پنهان مانده است.

نکتهٔ اصلی در این بیت، ارزش‌گذاری خداوند بر اساس صدق و اخلاص درونی فرد است، نه جایگاه اجتماعی یا پیشینهٔ ظاهری او. مطربی که عمری را به کاری پرداخته که در نگاه شریعت ظاهری ممکن است مذموم باشد، با یک توبهٔ خالصانه و پناه بردن به خدا، چنان مقامی می‌یابد که خلیفه مأمور خدمت به او می‌شود.

دستور «رنجه کن قدم» صرفاً یک فرمان حرکت نیست، بلکه تأکیدی است بر اینکه این کار ارزش آن را دارد که خلیفه شخصاً برای آن زحمت بکشد و به مکانی نامتعارف مانند گورستان برود تا بندهٔ گمنام و محبوب خدا را بیابد و به او رسیدگی کند.