M1:2175 — سوی گورستان عمر بنهاد رو / در بغل همیان، دوان در جست و جو

این بیت، سرعت و جدیتِ عملِ عمر در پاسخ به فرمان الهی را به تصویر می‌کشد. او که خلیفه‌ی مسلمانان است، پس از شنیدن ندای غیبی («هاتف») که او را به یاری یک «بنده‌ی خاص» فرا می‌خواند، لحظه‌ای درنگ نمی‌کند. عمل او چند نکته‌ی مهم را نشان می‌دهد:

۱. تسلیم و اطاعت: عمر در برابر فرمان حق، چون و چرا نمی‌کند. با وجود اینکه دستور عجیب به نظر می‌رسد (یافتن فردی ناشناس در قبرستان)، او با تمام وجود برای اجرای آن می‌شتابد. این نماد تسلیم کامل در برابر اراده‌ی الهی است.

۲. فوریت در خدمت: او «دوان» و «در جست و جو» است. این شتاب، نشانه‌ی اهمیت موضوع و احترام او به آن بنده‌ی گمنام خداوند است. او این مأموریت را یک وظیفه‌ی اداری نمی‌بیند، بلکه یک خدمت معنوی فوری می‌داند.

۳. فروتنی: خلیفه شخصاً، با کیسه‌ی پول («همیان») در بغل، برای یافتن یک مطرب پیر و فقیر می‌رود. این حرکت، تقابل جایگاه ظاهری (قدرت سیاسی) و مقام باطنی (بنده‌ی خاص خدا) را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که در نگاه حق، ارزش انسان‌ها به تقوا و نزدیکی معنوی آنهاست، نه به مقام دنیوی‌شان.