M1:2185 — چون نظر اندر رخ آن پیر کرد / دید او را شرمسار و روی‌زرد

در این داستان، عمر، خلیفه و مجری سخت‌گیر شریعت، با راهنمایی ندایی غیبی به دنبال «بندهٔ خاص خداوند» می‌گردد و سرانجام او را در گورستان می‌یابد: یک نوازندهٔ پیر و توبه‌کار.

این بیت نقطهٔ اوج این جستجو و آغاز رویارویی مستقیم آن دو است. از دید عمر، چهرهٔ پیرمرد فقط یک چهرهٔ رنگ‌پریده نیست، بلکه آینه‌ای از یک عمر پشیمانی و ترس است. پیرمرد، عمر را نمایندهٔ همان قدرتی می‌بیند که تمام عمر او را گناهکار می‌شمرده و حالا انتظار مجازات دارد. «شرمساری» و «روی‌زردی» او صرفاً یک واکنش احساسی نیست، بلکه تجسم تمام باری است که بر دوش می‌کشد.

مولانا با توصیف این حالت، تضاد عمیقی را به تصویر می‌کشد: عمر برای رساندن پیام دوستی و بشارت از سوی خداوند آمده، اما پیرمرد در انتظار خشم و تنبیه است. این لحظه نشان می‌دهد که چگونه تصورات ذهنی ما از «قدرت» و «قانون» می‌تواند ما را از درک لطف و رحمت الهی که گاهی در غیرمنتظره‌ترین شکل‌ها ظاهر می‌شود، باز دارد. نگاه عمر در اینجا نگاه یک حاکم به یک مجرم نیست، بلکه نگاه یک عارف به یک روح دردمند است و همین نگاه، مقدمهٔ پیام تسلی‌بخشی است که در ابیات بعدی آشکار می‌شود.