M1:2713 — گو که ما را غیر این اسباب نیست / در مفازه هیچ به زین آب نیست

这句诗出自一个故事：一位生活在沙漠里的贝都因人，想给远在巴格达的哈里发（امیرالمؤمنین，信士的长官）送一份礼物。他的妻子建议他带上他们唯一拥有的东西——一罐雨水。

这句诗是妻子教丈夫面见哈里发时该说的话，用以解释这份礼物的卑微与真诚。第一行“我们别无他物”（گو که ما را غیر این اسباب نیست）坦白了他们的贫穷，这份礼物是他们的所有。第二行“荒漠之中，无物胜于此水”（در مفازه هیچ به زین آب نیست）则强调了这份礼物在他们自己眼中的价值。在他们的世界——干旱的沙漠（مفازه）里，水是无价之宝。

鲁米随即揭示了这则故事的寓言意义：贝都因人代表着追寻真主的人，哈里发代表真主，而那罐卑微的雨水，则是我们有限、充满缺陷的肉身和感官（کوزه تن محصور ما / اندرو آب حواس شور ما）。这份礼物虽然在真主无限的恩典之海面前微不足道（巴格达有底格里斯河，根本不缺水），但它的价值在于奉献者的“诚心”（صدق）——献出自己的全部所有。这句诗的核心在于强调，在灵性道路上，最重要的不是你拥有多少，而是你是否愿意献出你所拥有的一切，无论它多么渺小。

این بیت بخشی از گفتگوی زنِ بادیه‌نشین با شوهرش است. زن، شوهرش را تشویق می‌کند که کوزهٔ آب باران را به عنوان هدیه‌ای ارزشمند برای خلیفه به بغداد ببرد. او به شوهرش یاد می‌دهد که چگونه هدیهٔ خود را با صداقت و فروتنی تقدیم کند. پیام این است: «بگو که این تمام دارایی ماست و گرچه شاید ناچیز به نظر برسد، اما در دنیای ما که بیابانی خشک است، هیچ چیز گران‌بهاتر از این آب نیست.»

این بیت، اوج سادگی و اخلاص آن مرد عرب را نشان می‌دهد. او و همسرش از سر ناآگاهی گمان می‌کنند که در بغداد نیز مانند بیابان، آب کمیاب و ارزشمند است. اما در نگاه عرفانی مولوی، این داستان تمثیلی عمیق‌تر است. آن مرد بادیه‌نشین، نماد سالکی است که با تمام وجود و با بضاعتی اندک (که همان اعمال و معارف محدود انسانی اوست) به درگاه خداوند روی می‌آورد. او خالصانه همان «آب شور» حواس و دانش محدود خود را در کوزهٔ تنش به پیشگاه آن دریای بی‌کران عرضه می‌کند، به این امید که از روی فضل پذیرفته شود.

This beyt captures the heart of the story's parable: the value of a gift lies in the sincerity and sacrifice of the giver, not its objective worth to the receiver.

The story is about a Bedouin Arab who, living in a vast desert (mafāzah), knows nothing more precious than water. His wife encourages him to take a jug of their collected rainwater to the Caliph in Baghdad as a gift. The words in this couplet are the presentation speech she devises for him. It is a statement of beautiful, innocent limitation. The first line, "We have no other means but this," establishes their poverty and the totality of their offering. It is their entire "means" (asbāb), their whole estate.

The second line, "in the desert, nothing’s better than this water," frames their worldview. From their vantage point in a barren wilderness, water is the ultimate treasure. The irony, which they do not yet perceive, is that they are taking this water to Baghdad, a city built on the banks of the mighty Tigris river, where water is abundant. Rumi uses this dramatic irony to set up the story's central Sufi theme: the spiritual seeker offers their own limited, imperfect efforts (the jug of water) to God (the Caliph), who possesses an infinite ocean of grace. The offering's value is not in what it is, but in the love and sincerity with which it is given.