M1:2721 — لوله‌ها بر بند و پر دارش ز خم / گفت غضوا عن هوا ابصارکم

这句诗是鲁米寓言故事中的一个关键转折点。故事讲述了一位贝都因人将一罐雨水作为珍贵礼物献给巴格达的哈里发，却不知城中有浩瀚的底格里斯河。在这里，鲁米将这个故事的象征意义揭示得更为清晰。

“水罐”（کوزه）象征着人的身体或自我，而“管道”（لوله‌ها）则是五种感官。鲁米劝诫我们，要“堵上”这些管道——即控制感官的输入，避免它们被外部世界的纷扰和欲望所占据。只有这样做，这个“水罐”才能被“酒瓮”（خم）中的“酒”所充满。这里的“酒瓮”象征着神圣智慧与爱的源泉，而“酒”则是那份属灵的知识与狂喜。这个过程描述的是一种内向的修行：从向外寻求转为向内汲取。

诗的第二行直接引用了《古兰经》（24:30）中的一句经文，原文意为“叫他们降低视线”。鲁米将其与苏非派的教义巧妙地结合起来，指出“降低视线”不仅是物理上的回避，更是精神上对“欲望”（هوا, havā）的超脱。通过引用这句经文，鲁米为他的灵性指导赋予了神圣的权威。他强调，感官的纪律是灵性净化的前提，只有当心灵之眼不再凝视短暂的欲望时，它才能被永恒的真理所充满。

این بیت در ادامهٔ تمثیل «کوزهٔ تن» و «آب حواس» آمده است. مولانا انسان را به کوزه‌ای تشبیه می‌کند که پنج لوله (حواس پنجگانه) دارد. او می‌گوید برای اینکه این کوزه از «خُم» معرفت الهی و دریای معنا پر شود، ابتدا باید این لوله‌ها را بست.

بستن لوله‌ها به معنای قطع کامل ارتباط با جهان نیست، بلکه به معنای کنترل ورودی‌های حواس از آلودگی‌های نفسانی و هوا و هوس است. مولانا این مفهوم را با نیمهٔ دوم بیت، که به زبان عربی و با اشاره به آیهٔ قرآن آمده، تقویت می‌کند: «غُضّوا عَن هَویٰ أبصارَکُم» یعنی «چشمانتان را از هوس‌رانی فرو بندید». این عبارت، فرمان قرآنی «غض بصر» (فرو بستن چشم از نگاه حرام) را به یک اصل کلی عرفانی تعمیم می‌دهد: کنترل تمام حواس از هر آنچه نفسانی و غیرالهی است.

در داستان مرد عرب بادیه‌نشین، این بیت به این نکته اشاره دارد که اگر او حواس خود را از تصورات محدود و خواسته‌های نفسانی‌اش (هدیه بردن آب ناچیز به خلیفه) می‌بست، می‌توانست به جای آن کوزهٔ کوچک، وجودش را از دریای بیکران حقیقت (مانند رود دجله در بغداد) پر کند. این عمل، مقدمه‌ای برای پاک شدن و ارزشمند شدن «هدیه» وجود انسان در پیشگاه الهی است.

This couplet marks a crucial shift in the story of the Bedouin's gift. Rumi has just established the human body as a jar (کوزه) with five pipes (لوله)—the five senses. The water inside is our sensory experience, often brackish and limited. Now, he introduces the core Sufi practice required for spiritual transformation.

The first line is a direct command: seal the pipes of the senses. This isn't about ascetic self-denial but about redirecting one's focus. The senses, when left open to the world, constantly draw in worldly data and feed our egoistic desires. To receive the pure 'water' of divine knowledge from the infinite source (the خم, or vat), these external inlets must be managed. It is an act of turning inward, away from the flood of external stimuli, to create a space that can be filled from a higher source.

The second line grounds this command in sacred authority by quoting an Arabic phrase that echoes the Qur'anic injunction to "lower the gaze" (ghuḍḍū abṣārakum), explicitly linking it to subduing worldly passion (hawā). By closing the 'pipes' of the senses, the spiritual seeker is obeying a divine imperative to turn away from the distractions of the lower self. This act of spiritual discipline is the prerequisite for the 'jar' of the self to be filled not with its own salty water, but with the endless, sweet water of the divine ocean.