M1:2730 — زانک ایشان ز آبهای تلخ و شور / دایما پر علت‌اند و نیم‌کور

این بیت، اوج سادگی و باور خالصانه‌ی مرد عرب بیابان‌نشین را نشان می‌دهد. او که در زندگی خود جز آب شور و تلخ بیابان ندیده، گمان می‌کند که آب باران گوارایی که به عنوان هدیه برای خلیفه می‌برد، نعمتی بی‌مانند است. او از دیدگاه محدود خود، زندگی دیگران را قضاوت می‌کند و تصور می‌کند که خلیفه و اطرافیانش نیز مانند او از آب شیرین محروم‌اند و به همین دلیل، دائماً بیمار و «نیم‌کور» هستند.

مولانا از این تصور ساده‌لوحانه برای بیان یک نکته‌ی عمیق عرفانی استفاده می‌کند. همان‌طور که این مرد عرب از وجود رودخانه‌های عظیم دجله و فرات بی‌خبر است، انسان‌هایی که به دنیای مادی و لذت‌های شور و تلخ آن خو گرفته‌اند، از دریای زلال حقیقت و معنویت بی‌خبرند. «آب شور» نماد تعلقات دنیوی و دانش ظاهری است که انسان را بیمار و از دیدن حقیقت «نیم‌کور» می‌کند. این بیت، مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که این تمثیل را باز می‌کنند و نشان می‌دهند که درک عوالم معنوی مانند «محو» و «سکر» برای کسی که در «چشمه‌ی شور» دنیا ساکن است، ممکن نیست.