دفتر ۱ · 24 beyts
بخش ۱۳۰ - در نمد دوختن زن عرب سبوی آب باران را و مهر نهادن بر وی از غایت اعتقاد عرب
با این بخش گفتوگو کن — ask the Masnavi about this section
پرسش دلخواه دربارهٔ مثنوی… open Ask →- M1:2727 مرد گفت آری سبو را سر ببند هین که این هدیهست ما را سودمند
- M1:2728 در نمد در دوز تو این کوزه را تا گشاید شه به هدیه روزه را
- M1:2729 کاین چنین اندر همه آفاق نیست جز رحیق و مایهی اذواق نیست
- M1:2730 زانک ایشان ز آبهای تلخ و شور دایما پر علتاند و نیمکور
- M1:2731 مرغ کاب شور باشد مسکنش او چه داند جای آب روشنش
- M1:2732 ای که اندر چشمهی شورست جات تو چه دانی شط و جیحون و فرات
- M1:2733 ای تو نارسته ازین فانی رباط تو چه دانی محو و سکر و انبساط
- M1:2734 ور بدانی نقلت از آب و جدست پیش تو این نامها چون ابجدست
- M1:2735 ابجد و هوز چه فاش است و پدید بر همه طفلان و معنی بس بعید
- M1:2736 پس سبو برداشت آن مرد عرب در سفر شد میکشیدش روز و شب
- M1:2737 بر سبو لرزان بُد از آفات دهر هم کشیدش از بیابان تا به شهر
- M1:2738 زن مصلا باز کرده از نیاز رب سلم ورد کرده در نماز
- M1:2739 که نگهدار آب ما را از خسان یا رب آن گوهر بدان دریا رسان
- M1:2740 گرچه شویم آگهست و پر فنست لیک گوهر را هزاران دشمنست
- M1:2741 خود چه باشد گوهر، آبِ کوثرست قطرهای زینست کاصل گوهرست
- M1:2742 از دعاهای زن و زاری او وز غم مرد و گرانباری او
- M1:2743 سالم از دزدان و از آسیب سنگ برد تا دار الخلافه بیدرنگ
- M1:2744 دید درگاهی پر از انعامها اهل حاجت گستریده دامها
- M1:2745 دم بدم هر سوی صاحبحاجتی یافته زان در عطا و خلعتی
- M1:2746 بهر گبر و مؤمن و زیبا و زشت همچو خورشید و مطر نی چون بهشت
- M1:2747 دید قومی در نظر آراسته قوم دیگر منتظر بر خاسته
- M1:2748 خاص و عامه از سلیمان تا بمور زنده گشته چون جهان از نفخ صور
- M1:2749 اهل صورت در جواهر بافته اهل معنی بحر معنی یافته
- M1:2750 آنک بی همت چه با همت شده وانک با همت چه با نعمت شده
❋