M1:2776 — صورت غمگین نقش از بهر ماست / تا که ما را یاد آید راه راست

مولانا در ابیات پیشین، غم و شادی‌های دنیوی را به «نقش» یا تصویری بر روی کاغذ تشبیه می‌کند که خودِ تصویر، احساسی ندارد. این بیت ادامهٔ همان تمثیل است. «صورت غمگین نقش» به تمام سختی‌ها، رنج‌ها و مصیبت‌هایی اشاره دارد که در زندگی مادی تجربه می‌کنیم.

این رنج‌ها بی‌هدف نیستند؛ بلکه کارکردی تربیتی دارند. همان‌طور که یک علامت هشدار یا یک تصویر تأمل‌برانگیز ما را به فکر وامی‌دارد، این غم‌ها نیز برای این هستند که ما را از غفلت بیدار کنند. آنها به ما یادآوری می‌کنند که این دنیای ظاهری، مقصد نهایی نیست و باید به دنبال «راه راست» یا همان مسیر معنوی و بازگشت به اصل خود باشیم. در واقع، رنج‌ها تلنگری هستند تا انسان از وابستگی به ظواهر دست بردارد و به جستجوی حقیقت بپردازد.