M1:2889 — گر بگوید فقه‌، فقر آید همه / بوی فقر آید از آن خوش دمدمه

این بیت در ادامهٔ این نکته است که کلام هر شخص، بازتاب‌دهندهٔ حال درونی اوست. مولانا می‌گوید وقتی یک «مرد عاشق» (که در اینجا نماد انسان نیازمند به خداوند و رها از تعلقات است) سخن می‌گوید، مهم نیست که موضوع ظاهری کلامش چیست. حتی اگر دربارهٔ «فقه» که دانشی ظاهری و قاعده‌مند است حرف بزند، شنونده از آن بوی «فقر» معنوی را استشمام می‌کند.

«فقر» در اینجا به معنای تهیدستی مادی نیست، بلکه اصطلاحی عرفانی و به معنای احساس نیاز مطلق به خداوند و خالی بودن از «خود» است. این بالاترین مقام برای سالک است. مولانا می‌گوید ذات و جوهر کلام چنین فردی، فقر اوست. بنابراین، کلمات او، هرچه که باشند، تنها ظرفی برای انتقال آن حال معنوی هستند. همان‌طور که در بیت بعد می‌گوید، اگر چنین کسی از «کفر» هم بگوید، از آن بوی «دین» و یقین به مشام می‌رسد، زیرا اصل، حال گوینده است نه صورتِ گفته.