قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۶ - متابعت نصاری وزیر را› بیت ۴۰۷

M1:407 — تا که روزش واکشد زان مرغزار / وز چراگاه آردش در زیرِ بار

تا که روزش واکشد زان مرغزاروز چراگاه آردش در زیرِ بار
تا روز فرا رسد و آن را از آن چمنزار بازگرداند،و از آن مرتع سرسبز، دوباره به زیر یوغ و کار وادارد.
این بیت می‌گوید که بیداریِ روز، روح را از آزادیِ موقتِ عالمِ خواب بیرون می‌کشد و دوباره آن را به زیر بارِ سنگینِ وظایف و تعلقات دنیای مادی بازمی‌گرداند.

M1:407

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.