M1:448 — شکر کن مر شاکران را بنده باش / پیش ایشان مُرده شو پاینده باش

این بیت، راه درمان بیماری معنوی حسادت را که در بیت‌های قبل توصیف شد، نشان می‌دهد. مولانا می‌گوید حسادت، قدرت درک معنوی انسان (بینیِ جان) را از بین می‌برد، به‌ویژه اگر شخص در برابر نعمت‌های الهی ناسپاسی کند.

راه حل این است که انسان در برابر «شاکران» – یعنی کسانی که قدر نعمت‌های معنوی را می‌دانند و به آن رسیده‌اند (عارفان و اولیا) – فروتنی و خدمت پیشه کند. این «بندگی» صرفاً یک رفتار اجتماعی نیست، بلکه یک تمرین روحی برای شکستن تکبر و خودمحوری است که ریشۀ اصلی حسادت است.

مصرع دوم این راهکار را به اوج خود می‌رساند: «پیش ایشان مُرده شو پاینده باش». «مُردن» در اینجا به معنای فنای اختیاری است؛ یعنی نابود کردنِ نفس امّاره و «منیت» در حضور یک انسان کامل یا یک حقیقت معنوی. از دیدگاه عرفان، تا زمانی که «من» انسان زنده و فعال است، راهی به سوی حقیقت باز نمی‌شود. اما با این «مردن» و تسلیم شدن، انسان به «پایندگی» و بقای حقیقی می‌رسد؛ یعنی حیاتی که دیگر محدود به خواسته‌های نفسانی نیست، بلکه در اتصال با منبع حیات جاودان قرار دارد. این بیت، نسخهٔ شفابخش مولانا برای وزیری است که اسیر حسادت خود شده بود.

This couplet is Rumi's direct address to the reader, contrasting the toxic path of the envious vizier with the true spiritual path. The vizier, who was ungrateful for the spiritual scent he once perceived (M1:447), lost his spiritual 'nose' and became destructive. Rumi's remedy is the opposite: practice gratitude (shukr) and humility.

The instruction is twofold. First, one must actively serve those who are themselves masters of gratitude (shākirān). This is not just a feeling but an action: becoming their bandeh (servant or slave), which implies obedience and setting aside one's own ego. Second, one must undergo a spiritual death in their presence. This is the Sufi concept of fanā, or annihilation of the self-willed ego, which is the root of envy. By 'dying' to the self before a true guide or a community of the grateful, one paradoxically achieves true, lasting existence (pāyandeh bāsh), which is life in God.