M1:456 — برق اگر نوری نماید در نظر / لیک هست از خاصیت دُزدِ بصر

این بیت در ادامه‌ی توصیف وزیر مکار و ریاکار است که با ظاهری روحانی و سخنانی دلنشین، مسیحیان را فریب می‌داد. مولانا برای نشان دادن ماهیت فریبنده‌ی او، از چندین تمثیل استفاده می‌کند: نقره‌ی به ظاهر سفید که دست را سیاه می‌کند، و آتش به ظاهر سرخ که نتیجه‌اش سیاهی و خاکستر است.

در این بیت، تمثیل به «برق» یا آذرخش می‌رسد. برق آسمان، لحظه‌ای خیره‌کننده و پرنور است و چشم‌ها را به خود جلب می‌کند، اما همین نور شدید و ناگهانی، بینایی را برای لحظاتی مختل می‌کند و چشم را می‌زند. در واقع، به جای روشن کردن مسیر، دید انسان را «می‌دزدد» و او را کور می‌کند.

وزیر نیز چنین است. سخنان و اعمال او در ظاهر نور هدایت به نظر می‌رسد، اما در باطن، بصیرت و توانایی تشخیص حق از باطل را از پیروانش می‌رباید و آنها را به گمراهی می‌کشاند. پیام عرفانی این است که باید مراقب زیبایی‌های ظاهری و جذابیت‌های سطحی در مسیر معنوی بود، زیرا هر نوری لزوماً نور هدایت نیست؛ گاهی نوری است که برای کور کردن و دزدیدن بصیرت می‌تابد.