M1:534 — صد هزاران طب جالینوس بود / پیش عیسی و دمش افسوس بود

مولانا در این بخش از داستان، در حال توصیف بیهودگی تلاش وزیر برای مقابله با ارادهٔ خداوند است. او برای نشان دادن این نکته، نمونه‌هایی از تقابل قدرت بشری و قدرت الهی را ذکر می‌کند. در بیت قبل، از عصای موسی در برابر سپاه فرعون گفت و در این بیت، به سراغ علم پزشکی می‌رود.

جالینوس (Galen)، پزشک یونانی، در جهان قدیم نماد اوج دانش و تخصص پزشکی بود. علم او مبتنی بر تجربه، منطق و شناخت طبیعت بود. در مقابل، حضرت عیسی قرار دارد که معجزه‌اش نه از راه علم اکتسابی، بلکه با «دَم» یا نَفَس الهی بود؛ نفسی که مردگان را زنده می‌کرد و بیماران را شفا می‌داد. این قدرت، نماد علم و توانایی الهی است که از منبعی فراتر از عقل و تجربهٔ انسانی سرچشمه می‌گیرد.

مولانا با این مقایسه می‌گوید که تمام کتاب‌ها، نظریه‌ها و تلاش‌های صدها هزار پزشک مانند جالینوس، وقتی در برابر یک تجلی مستقیم از قدرت خداوند قرار می‌گیرد، رنگ می‌بازد و به «افسوس» و حسرتی بی‌حاصل تبدیل می‌شود. پیام اصلی این است که تکیه بر عقل و دانش محدود بشری برای مقابله با قدرت بی‌نهایت الهی، کاری عبث و نشانهٔ غفلت است، درست مانند کاری که وزیر داستان انجام می‌داد.