M1:572 — پنبه اندر گوشِ حِسِّ دون کنید / بندِ حسّ از چشم خود بیرون کنید

در این بخش از داستان، وزیر که نماد پیر و راهنمای معنوی است، مریدان را به دلیل توجه بیش از حد به ظواهر و دانش حسی سرزنش می‌کند. او به آنها فرمان می‌دهد که راه حواس پنج‌گانه را که «پست» و «فرومایه» (دون) می‌خواند، مسدود کنند. این حواس، انسان را به دنیای مادی و ظاهری محدود می‌کنند و مانند زنجیری (بند) بر چشم بصیرت عمل می‌کنند.

مولانا در اینجا یک اصل بنیادین در عرفان را بیان می‌کند: برای شنیدن ندای حق و درک اسرار باطن، باید گوشِ سر را کَر کرد و چشمِ ظاهر را بست. تا زمانی که انسان اسیر داده‌های حسی و دنیوی است، از دریافت‌های روحانی و شهودی محروم می‌ماند. این «کر شدن» و «کور شدن» اختیاری، در واقع شرط لازم برای گشوده شدن گوشِ دل و چشمِ جان است تا بتوان ندای الهی «إرجعی» (بازگرد) را شنید، همانطور که در بیت‌های بعدی به آن اشاره می‌شود.