Читати› Daftar 1› Заперечення учнів проти усамітнення візира› Бейт 621
M1:621 — تو ز قرآن بازخوان تفسیرِ بیت / گفت ایزد «مَا رَمَيۡتَ إِذۡ رَمَيۡتَ»
M1:621
Значення · به زبانِ تو — Вашою мовою · AI
این بیت برای اثبات این نکته که فاعل حقیقی همۀ کارها خداست، به آیهای از قرآن استناد میکند که در آن، پرتاب تیر توسط پیامبر، در عین حال فعل خداوند نیز دانسته شده است.
مولانا در ابیات پیشین، انسان را در برابر قدرت خداوند به نقشی در دست نقاش یا پارچهای در برابر سوزن تشبیه کرده است. او میگوید که دست و زبان ما تنها زمانی به حرکت درمیآیند که ارادۀ الهی آنها را به کار گیرد. این بیت برای اثبات این دیدگاه، مستقیماً به قرآن ارجاع میدهد.
آیۀ «وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ» (سورۀ انفال، آیۀ ۱۷) به رویدادی در جنگ بدر اشاره دارد که در آن پیامبر اسلام مشتی سنگریزه به سوی دشمن پرتاب کرد و این عمل به اذن الهی تأثیری شگرف گذاشت. قرآن در اینجا ظاهر و باطن عمل را از هم تفکیک میکند: در ظاهر، این پیامبر بود که پرتاب کرد (إِذْ رَمَيْتَ: آنگاه که تو انداختی)، اما در حقیقت، فاعل و نیروی مؤثر خداوند بود (مَا رَمَيْتَ... وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ: تو نینداختی... بلکه خدا انداخت).
مولانا از این آیه به عنوان شاهدی قرآنی برای تبیین رابطۀ پیچیدۀ میان فعل انسان و قدرت الهی استفاده میکند. این آیه، کلید فهم دیدگاه اوست که در بیت بعدی به صراحت بیان میشود: «گر بپرّانیم تیر آن نه ز ماست / ما کمان و تیراندازش خداست». این نگاه، جبر محض نیست، بلکه تأکید بر این است که اراده و اختیار انسان در طول ارادۀ خداوند معنا مییابد و قدرت نهایی از آنِ اوست.
- بازخوان
- دوباره بخوان، مطالعه کن
- بیت
- در اینجا به معنی «این سخن» یا «این نکته» که در بیت قبل آمده است.
- ایزد
- خداوند
- مَا رَمَيۡتَ إِذۡ رَمَيۡتَ
- بخشی از آیۀ ۱۷ سورۀ انفال: «آنگاه که [تیر] انداختی، تو نبودی که انداختی [بلکه خدا بود که انداخت]».
Обговорення — Запитайте про цей бейт — відповіді з «Маснаві», кожен вірш цитується
Ваша розмова залишається на цьому пристрої, доки ви нею не поділитеся.
Про що питали читачі0
Ще ніхто не ділився запитаннями — ваше може бути першим.