M2:1747 — زانک از کون و فساد است و مهین / حادثست و محدثی خواهد یقین

این بیت بخشی از استدلال کلامی حضرت موسی در پاسخ به چوپان است. موسی در حال توضیح تفاوت بنیادین میان خالق و مخلوق است. او می‌گوید هر آنچه در جهان مادی است، اسیر چرخه‌ی «کون و فساد» (پیدایش و نابودی) است. این پدیده‌ها «حادث» هستند، یعنی از نیستی به هستی آمده‌اند و سرانجام نیز از بین می‌روند. این ویژگی، یعنی «حدوث»، نشانه‌ی نقص و نیازمندی است.

بر اساس یک اصل عقلی و فلسفی، هر پدیده‌ی «حادث» نیازمند یک «مُحدِث» یا پدیدآورنده است؛ علتی که خود حادث نباشد، بلکه ازلی و ابدی باشد. بنابراین، خداوند که آن مُحدِث و آفریننده‌ی اصلی است، نمی‌تواند صفات مخلوقات حادث خود (مانند داشتن دست و پا، لباس، یا خویشاوند) را داشته باشد. استدلال موسی این است که توصیفات چوپان، خدا را در سطح یک موجود حادث و نیازمند پایین می‌آورد، در حالی که او برتر از این چرخه و این صفات است.