M2:1755 — ما بَری از پاک و ناپاکی همه / از گِرانجانی و چالاکی همه

این بیت در ادامهٔ عتاب خداوند به موسی است. موسی چوپانی را به خاطر دعاهای ساده و انسان‌وارش سرزنش کرده بود، اما خداوند به او یادآوری می‌کند که ذات الهی در چارچوب‌های بشری نمی‌گنجد.

نیم‌بیت اول: «ما بَری از پاک و ناپاکی همه» به این معناست که خداوند نیازی به عبادت «پاک» و بی‌نقص ما ندارد و از عبادت «ناپاک» و ظاهراً کفرآمیز چوپان نیز آسیبی نمی‌بیند. این دسته‌بندی‌ها مربوط به عالم انسان‌هاست، نه جایگاه خداوند که از هر نیازی مبراست.

نیم‌بیت دوم: «از گِرانجانی و چالاکی همه» این ایده را بسط می‌دهد. «گرانجانی» (سنگین‌جانی و کندی) به عبادت ساده و بی‌تکلف چوپان اشاره دارد و «چالاکی» (چابکی و زرنگی) به عبادت آگاهانه و دقیق پیامبرانی چون موسی. خداوند می‌فرماید که از هر دو بی‌نیاز است. برای او، نه زرنگی عابد عارف امتیازی می‌آفریند و نه سادگی عاشق عامی نقصی به حساب می‌آید. آنچه مهم است، «حال» و سوز درونی بنده است، نه قالب و شکل بیرونی عبادت او.