M2:1777 — چون که موسی این عتاب از حق شنید / در بیابان در پی چوپان دوید

این بیت نقطهٔ عطف داستان «موسی و شبان» است. موسی (ع) که نماد عقل، شریعت و ظاهر دین است، چوپانِ عاشق را به خاطر عبارات ساده و عاشقانه‌اش که به نظر کفرآمیز می‌آمد، به شدت سرزنش کرده بود. اما خداوند به موسی وحی می‌کند که راه دل از راه عقل جداست و ارزش عبادت چوپان در صداقت و سوز درون اوست، نه در آداب و الفاظ ظاهری.

در این بیت، موسی پس از شنیدن این «عتاب» الهی، بلافاصله متوجه اشتباه خود می‌شود. او درمی‌یابد که با تکیه بر معیارهای ظاهری، دلی را شکسته و رابطه‌ای خالصانه میان بنده و معبود را خدشه‌دار کرده است. دویدن او در بیابان، تنها یک حرکت فیزیکی نیست؛ بلکه نماد پشیمانی، تلاش برای جبران خطا، و حرکت از ساحت شریعتِ ظاهری به سوی حقیقتِ باطنی است. او که پیش از این چوپان را از خود رانده بود، اکنون با تمام وجود در پی او می‌دود تا پیام الهی را به او برساند: «هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو». این دویدن، دویدنِ عقل به دنبال دل و دویدنِ ظاهر به دنبال باطن است.