M2:37 — پس بخسپم باشم از اصحاب کهف / به ز دقیانوس آن محبوس لهف

Bait ini adalah puncak dari kiasan yang dibangun Rumi dalam beberapa bait sebelumnya. Setelah menyamakan teman yang baik dengan musim semi yang membuat pohon berbunga, ia menyamakan teman yang buruk (یار بد) dengan musim gugur yang memaksa pohon untuk menarik diri dan "tidur" (M2:35-36).

Di sini, Rumi mengangkat "tidur" ini ke tingkat spiritual yang lebih tinggi dengan merujuk pada kisah Ashabul Kahfi (Para Penghuni Gua), yang dikenal dalam tradisi Kristen sebagai Tujuh Orang Tidur dari Efesus. Mereka adalah sekelompok pemuda beriman yang melarikan diri dari penganiayaan Kaisar Romawi yang kejam, Daqianus (Decius), dan tertidur di sebuah gua selama berabad-abad atas kehendak Tuhan. Bagi Rumi, tidur mereka bukanlah kelalaian, melainkan suatu bentuk perlindungan ilahi dan penarikan diri yang sadar dari dunia yang zalim. Tidur mereka adalah "modal kehormatan" (M2:38), sementara keterjagaan Daqianus dihabiskan untuk kezaliman.

Dengan demikian, Rumi menyatakan bahwa "tidur"—menarik diri dari pergaulan yang merusak dan memalingkan perhatian dari dunia luar ke dunia batin—jauh lebih mulia daripada "terjaga" seperti Daqianus. Daqianus, meskipun seorang kaisar yang berkuasa, pada hakikatnya adalah seorang tawanan (mahbus) dari keserakahan dan kesedihannya sendiri (lahf). Tidur para Ashabul Kahfi adalah sebuah tindakan iman yang membebaskan, sedangkan keterjagaan Daqianus adalah sebuah penjara.

مولانا در این بیت، با اشاره به داستان قرآنی «اصحاب کهف»، راهکار خود را در مواجهه با «یار بد» و زمانه‌ی ناموافق بیان می‌کند. یاران غار برای حفظ ایمان خود از ستم دقیانوس، امپراتور کافر، به غاری پناه برده و به خوابی طولانی فرو رفتند. این «خواب» در نگاه مولانا، یک کناره‌گیری آگاهانه و نوعی «بیداری معنوی» است. این خواب، سپری در برابر آزار و گزند دنیای مادی و همراهان نااهل است.

مولانا می‌گوید من نیز مانند آنان، در چنین شرایطی «خواب» را انتخاب می‌کنم. این انزوای فعال، بسیار برتر و شریف‌تر از «بیداری» در کنار دقیانوس است. دقیانوس، با تمام قدرت و سلطنت ظاهری‌اش، در حقیقت «زندانی غم و حسرت» (محبوس لهف) است؛ اسیر دغدغه‌های پوچ دنیوی و ناتوان از درک حقیقت. بنابراین، خوابِ یک مؤمن در پناه حق، از بیداری یک پادشاه غافل ارزشمندتر است. این بیت، تقابل میان دو نوع زیستن را به تصویر می‌کشد: یکی کناره‌گیری هوشمندانه برای حفظ گوهر جان، و دیگری درگیری فرساینده با دنیایی که جز اندوه و حسرت ثمری ندارد.