Хондан› Дафтар 2› Сар оғоз› Байт 65
M2:65 — گر نبودی حس دیگر مر ترا / جز حس حیوان ز بیرون هوا
M2:65
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
Jika manusia hanya memiliki panca indra hewani yang didorong oleh hasrat duniawi, dan tidak memiliki indra batiniah yang lebih tinggi, maka ia tidak akan ada bedanya dengan binatang.
Rumi melanjutkan perbandingannya antara dua cara mengetahui: melalui indra lahiriah (ḥiss-e ḥaywān, atau 'indra hewani') dan melalui indra batiniah atau 'mata akal' (dīda-ye ʿaql).
Indra lahiriah, yang dimiliki bersama oleh manusia dan hewan, hanya mampu menangkap dunia bentuk yang fana. Ia digerakkan oleh hawā, yaitu hasrat, keinginan, dan kecenderungan ego. Jika ini adalah satu-satunya alat yang kita miliki untuk memahami kenyataan, maka kita tidak akan lebih dari hewan. Klaim Al-Qur'an bahwa manusia adalah makhluk yang dimuliakan (mukaram) akan menjadi tidak berarti.
Namun, Rumi menegaskan bahwa manusia dianugerahi 'indra lain' (ḥiss-e dīgar), yaitu kemampuan persepsi batiniah. Indra inilah yang memungkinkan manusia melampaui dunia bentuk dan menangkap hakikat spiritual. Tanpa indra batin ini, pembicaraan tentang Tuhan—baik sebagai Yang Tak Berbentuk (nā-muṣawwar) maupun Yang Memberi Bentuk (muṣawwir)—hanyalah permainan kata yang kosong.
- حس دیگر
- Indra lain; indra batiniah atau spiritual yang melampaui panca indra fisik, yang mampu menangkap realitas non-materi.
- حس حیوان
- Indra hewani; panca indra fisik (penglihatan, pendengaran, dll.) yang dimiliki bersama oleh manusia dan hewan.
- هوا
- Hawa nafsu; keinginan rendah, hasrat egois, atau dorongan jiwa hewani yang menghalangi persepsi spiritual.
اگر انسان به جز حواس ظاهری و حیوانی که تحت تأثیر امیال بیرونی است، از حس باطنی و معنوی دیگری برخوردار نبود، جایگاه والایی نمی‌داشت.
این بیت بخشی از استدلال مولانا برای اثبات وجود یک حس برتر و باطنی در انسان است. او در ابیات قبل توضیح می‌دهد که اگر درک حقیقت تنها با حواس پنج‌گانه (که او آن را «حس حیوانی» می‌نامد) ممکن بود، حیواناتی چون گاو و الاغ نیز باید قادر به درک خداوند می‌بودند.
بنابراین، مولانا نتیجه می‌گیرد که انسان باید از «حسی دیگر» برخوردار باشد؛ یک حس درونی و معنوی که از محدودیت‌های جهان مادی و امیال نفسانی («هوا») فراتر می‌رود. این حس باطنی است که به انسان امکان می‌دهد تا حقایق غیبی و معنوی را درک کند و به همین دلیل است که در بیت بعدی می‌گوید مقام «تکریم» انسان (اشاره به آیه «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ») به واسطه همین حس برتر است، نه حواس مشترک او با حیوانات.
- مر ترا
- برای تو، در تو. «مر» در فارسی کلاسیک برای تأکید به کار می‌رفت و امروزه کاربرد ندارد.
- حس حیوان
- حواس پنج‌گانه ظاهری (بینایی، شنوایی و غیره) که میان انسان و حیوانات مشترک است.
- هوا
- میل نفسانی، هوی و هوس، خواسته‌های نفس.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.