M3:132 — خاک او گردی و مدفون غمش / تا دمت یابد مددها از دمش

Rumi melanjutkan metaforanya tentang "membangun kubur" yang sejati. Kubur ini bukanlah liang lahat dari tanah dan batu, melainkan sebuah kondisi spiritual. Bait ini menjelaskan cara membangunnya: dengan menjadi "debu-Nya" (khāk-i ū), yakni mencapai tingkat kerendahan hati dan ketiadaan diri yang mutlak di hadapan Tuhan.

Langkah selanjutnya adalah menjadi "terkubur dalam duka-Nya" (madfūn-i ghamash). Ini bukanlah kesedihan biasa, melainkan duka kerinduan yang mendalam akan Yang Ilahi—sebuah hasrat membara untuk bersatu kembali dengan Sang Asal. Duka ini mematikan ego dan segala keterikatan duniawi.

Hanya setelah "kematian" simbolis inilah kehidupan sejati dapat diterima. Napas individual sang pencari (dam) kemudian akan menerima bantuan dan kehidupan (madadhā) dari "Napas-Nya" (damash). Ini adalah gambaran tentang bagaimana nafas kehidupan ilahi—inspirasi, pencerahan, dan kekuatan spiritual—ditiupkan ke dalam jiwa yang telah mengosongkan dirinya dari ego.

این بیت ادامهٔ مفهوم «مردن پیش از مرگ» است. مولانا می‌گوید ساختن گور واقعی، نه با سنگ و چوب، که با تحولی درونی است. سالک باید خود را در برابر عظمت معشوق (حق) همچون خاک، پست و ناچیز کند و اجازه دهد که «غم عشق» او را در بر بگیرد و دفن کند. این «غم» در عرفان نیرویی سازنده است؛ دردِ شیرینِ فراق و اشتیاق که «منیت» و خودخواهی را از میان می‌برد.

نتیجهٔ این فنا شدن و دفن شدن در عشق الهی، حیاتی دوباره است. «دَم» یا نَفَسِ سالک که نماد زندگی و وجود اوست، از «دَم» یا نَفَسِ الهی که منبع حیات کل هستی است، «مدد» می‌گیرد. به عبارت دیگر، وقتی از خود تهی شدی، وجودت از خدا پر می‌شود و زندگی‌ات بازتابی از حیات الهی می‌گردد. این همان معنای حقیقی «زیستن در او و با او» است.