M3:200 — داد مر فرعون را صد ملک و مال / تا بکرد او دعوی عزّ و جلال

این بیت بخشی از داستانی است که توضیح می‌دهد چرا برخی از انسان‌ها توفیق دعا و نیایش پیدا می‌کنند و برخی دیگر نه. مولانا توضیح می‌دهد که درد و نیاز، خود لطفی از جانب خداوند است که انسان را به سوی او می‌کشاند. در مقابل، گاهی خداوند برای دور نگه داشتن کسی از درگاهش، به او نعمت‌های دنیوی فراوان و زندگی بدون رنج می‌دهد.

فرعون نمونهٔ بارز این حالت است. خداوند به او پادشاهی، ثروت و سلامتی کامل بخشید تا هیچ‌گاه احساس نیاز و درماندگی نکند و در نتیجه، هرگز به فکر دعا و ناله به درگاه خدا نیفتد. این نعمت‌های ظاهری در واقع دامی بود که او را در غرور و ادعای خدایی («دعوی عزّ و جلال») غرق کرد و راه بازگشت و تضرع را بر او بست. بنابراین، از دیدگاه مولانا، ثروت و قدرتی که انسان را از خدا دور کند، در حقیقت بزرگ‌ترین مجازات است.