M3:207 — نالهٔ سگ در رهش بی جذبه نیست / زانک هر راغب اسیر ره‌زنی‌ست

مولانا در این بیت بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ تلاشی در راه حق، هرچند ناچیز و از سوی موجودی ظاهراً پست، بدون عنایت و کشش الهی نیست. او با استفاده از تمثیل «سگ»، که در فرهنگ عامه نماد پستی است، منظورش را به نهایت می‌رساند: وقتی حتی ناله‌ی یک سگ در راه معشوق از جذبه‌ی او سرچشمه می‌گیرد، پس ناله و دعای انسانی که دردمندانه خدا را می‌خواند، قطعاً نشانه‌ی لبیک و توجه خداوند است.

مصرع دوم به مانعی اشاره می‌کند که این جذبه را ضروری می‌سازد: «هر راغب اسیر ره‌زنی‌ست». «راغب» همان سالک و جوینده‌ی مشتاق است و «ره‌زن» می‌تواند نفس اماره، وسوسه‌های شیطانی، یا تعلقات دنیوی باشد که راه را بر سالک می‌بندند. بنابراین، ناله و فریادخواهی سالک، واکنشی طبیعی به گرفتاری در این کمینگاه‌هاست و همین نیاز و طلب، خود کشش و عنایت الهی را به همراه دارد. این بیت به زیبایی نشان می‌دهد که طلب از سوی بنده و جذب از سوی حق، دو روی یک سکه‌اند.