M3:4168 — زان تقاضا گر بیاید قهرها / تا کنی ایثار آن سرمایه را

这句诗出自鹰嘴豆在锅中被煮沸的寓言。鹰嘴豆抱怨火焰的炙烤，而主妇解释说，这并非出于憎恨，而是为了让它变得美味、有营养，最终与生命融为一体。在此背景下，这句诗揭示了苏菲（Sufi）思想中关于“考验”的核心目的。

“那要求”（آن تقاضا）指的是神对人的根本期许——即人的成长与转化。“严酷的考验”（قهرها）则是实现这一转化的必要手段，如同煮沸鹰嘴豆的火焰。而“本钱”（سرمایه）在前几句诗中已点明，它指的是人宝贵的“存在”本身——肉体、自我、以及世俗的依恋。只有通过考验的“火”，人才有机会“献出”（ایثار）这份本钱，即超越小我，实现精神上的升华。

鲁米在此处将痛苦的考验重新定义为一种神圣的炼金术。考验不是惩罚，而是一种邀请，邀请人放弃最根本的执着——对“自我”的执着。如同接下来的诗句将此事比作亚伯拉罕（易卜拉欣）献祭儿子，其最终目的不是毁灭，而是彻底的“顺服”（تسلیم），在这种顺服中，人才能找到真正的、不朽的生命。

این بیت در ادامه‌ی توضیح «بانوی خانه» به «نخود» در حال جوشیدن است. مولانا توضیح می‌دهد که آفرینش انسان و سرمایه‌ی وجود او (مانند گوشت و پوست که در بیت قبل ذکر شد) نتیجه‌ی رحمت پیشین خداوند است. اما این سرمایه، هدف نهایی نیست، بلکه نقطه‌ی شروع است.

پس از آنکه این «سرمایه» به لطف حق فراهم شد، نوبت به «تقاضا»ی عشق می‌رسد. این تقاضا در قالب «قهر» یا همان سختی‌ها و ابتلائات (جوشیدن در دیگ) ظاهر می‌شود. هدف از این سختی‌ها، نابودی نیست، بلکه فراهم کردن فرصتی برای «ایثار» است. از سالک خواسته می‌شود تا همان وجود و هستی‌ای را که از خدا به امانت گرفته، آگاهانه و عاشقانه در راه او فدا کند. اینجاست که پختگی و کمال حقیقی حاصل می‌شود. رنج و سختی، ابزاری است برای گذشتن از خود و رسیدن به مرتبه‌ای بالاتر از وجود.