M4:2858 — هم‌چنان کردند و در آتش شدند / هر دو خود را بر تف آتش زدند

این بیت، نقطه اوج داستانی است که در آن، یک مؤمن با یک «دهری» (مادی‌گرا و منکر خدا) بحث می‌کند. پس از آنکه بحث‌های کلامی به نتیجه نمی‌رسد، مؤمن یک راهکار نهایی و عملی پیشنهاد می‌دهد: آزمون آتش. او می‌گوید بیا هر دو وارد آتش شویم تا مشخص شود کدام‌یک «نقد» (خالص و حقیقی) و کدام‌یک «قلب» (تقلبی و دروغین) است.

این بیت لحظه‌ی عمل را توصیف می‌کند. دیگر حرفی در کار نیست؛ هر دو مدعی، شجاعانه یا از روی ناچاری، خود را به آتش می‌سپارند. این عمل، نمادی از گذشتن از عالم حرف و استدلال و ورود به عالم تجربه و شهود است. در عرفان، آتش نماد آزمون‌های سخت، عشق الهی و حقیقتی است که ناخالصی‌ها را می‌سوزاند و جوهر اصیل را آشکار می‌کند. مولانا نشان می‌دهد که ایمان واقعی، تنها یک ادعای زبانی نیست، بلکه آمادگی برای فداکاری و مواجهه با بزرگ‌ترین خطرها در راه اثبات حقیقت است.