M5:1353 — چونک با جاروب در را وا گشاد / گفت خاتون زیر لب کای اوستاد

این بیت لحظه‌ای از رویارویی پنهانی میان خاتون و کنیزکش را به تصویر می‌کشد. خاتون که از رابطهٔ پنهانی کنیزک با خر آگاه شده و از روی حسادت در کمین او بوده، اکنون شاهد تلاش ناشیانهٔ او برای عادی جلوه دادن اوضاع است. کنیزک با جارویی در دست ظاهر می‌شود تا وانمود کند مشغول نظافت بوده است.

واکنش خاتون، یعنی «کای اوستاد» گفتن، طعنه‌ای چندلایه است. از یک سو، او مهارت کنیزک در تربیت خر و صحنه‌سازی را به تمسخر می‌گیرد و او را استاد این کارهای پنهانی می‌خواند. از سوی دیگر، این کلمه حاکی از خشم و حسادت فروخوردهٔ خاتون است. او که خود را مالک و صاحب حق می‌داند، اکنون در برابر «استادی» کنیزک احساس حقارت می‌کند. این عبارت که «زیر لب» گفته می‌شود، نشان‌دهندهٔ آغاز یک نقشهٔ انتقام‌جویانه است که در سکوت و حیله شکل می‌گیرد و به فاجعهٔ پایانی داستان منجر خواهد شد.