M5:1555 — چونک صانع خواست ایجاد بشر / از برای ابتلای خیر و شر

این بیت، سرآغاز داستان آفرینش جسم آدم است و فلسفه‌ی خلقت انسان را از دیدگاه مولانا بیان می‌کند. از نظر او، جهان صحنه‌ی یک آزمون بزرگ است و انسان برای همین آزمون آفریده شده است. کلمه‌ی کلیدی در اینجا «ابتلا» یا همان آزمایش است.

برخلاف فرشتگان که تنها خیر محض هستند و حیوانات که تابع غرایز خودند، انسان موجودی است که در میان دو قطب خیر و شر قرار گرفته و دارای اختیار است. ارزش وجودی انسان در همین توانایی انتخاب میان نیکی و بدی نهفته است. این کشمکش درونی و بیرونی، زمینه‌ی رشد و تعالی معنوی او را فراهم می‌کند. داستان‌های بعدی مثنوی، از جمله همین داستان مخالفت زمین با دادن خاک برای خلقت آدم، نشان می‌دهد که این «ابتلا» از همان لحظه‌ی پیش از آفرینش آغاز می‌شود و تمام هستی را در بر می‌گیرد.