M6:2657 — جمله مرغان ترک کرده چیک چیک / هم‌زبان و یار داود ملیک

این بیت در ادامه‌ی توصیف قدرت و تأثیر کلام الهی و نوای آسمانی حضرت داوود آمده است. مولانا پیش از این بیت، از «شرابی» معنوی سخن می‌گوید که هر کس از آن بنوشد، زبانش به حکمت باز می‌شود. داوود پیامبر یکی از کسانی است که از این «می» نوشیده و صدها غزل آموخته است.

تأثیر صدای داوود چنان شگرف و روحانی بود که نه تنها انسان‌ها، بلکه تمام مخلوقات را تحت تأثیر قرار می‌داد. در این بیت، مولانا تصویری زیبا می‌آفریند: پرندگان که ذاتشان «جیک‌جیک» کردن و خواندن به زبان خودشان است، در برابر نوای داوود سکوت می‌کنند و زبان او را می‌فهمند و با او همراه می‌شوند. این «هم‌زبانی» صرفاً یک سکوت ساده نیست، بلکه نشانه‌ی تسلیم، انجذاب و وحدتی است که میان نبی و طبیعت برقرار می‌شود. پرندگان زبان غریزی و جزئی خود را رها می‌کنند تا در زبان کلی و الهی داوود شریک شوند. این تصویر، قدرت عشق و معرفت الهی را نشان می‌دهد که می‌تواند تفاوت‌ها و جدایی‌ها را از میان بردارد و همه‌ی موجودات را در یک هارمونی واحد گرد هم آورد.