M6:918 — باد سرگردان ببین اندر خروش / پیش امرش موج دریا بین بجوش

این بیت بخشی از توصیف مولانا از تجلی قدرت و ارادهٔ الهی در سراسر هستی است. او از مخاطب می‌خواهد که با نگاهی عمیق‌تر به طبیعت بنگرد و در پدیده‌های به ظاهر بی‌اختیار، نشانی از یک نیروی فرماندهٔ برتر ببیند. باد که «سرگردان» و «خروشان» به نظر می‌رسد و امواج دریا که پیوسته در «جوش» و تلاطم‌اند، در حقیقت، بازیگران صحنه‌ای هستند که کارگردان آن ارادهٔ خداوند است.

در ابیات قبل، مولانا به گردش سنگ آسیاب، افلاک و عناصر اشاره کرده و همه را نشانه‌ای از یک «جوی پنهان» یا همان قضا و قدر الهی دانسته است. این بیت، مثال را به دو پدیدهٔ ملموس و قدرتمند دیگر یعنی باد و دریا گسترش می‌دهد. خروش باد و جوشش موج، هرج‌ومرج و تصادف نیست، بلکه پاسخی دقیق و بی‌چون‌وچرا به «امر» یا فرمان ازلی است. این تصویر، جهان را نه مجموعه‌ای از نیروهای کور، بلکه نظامی پویا و مطیع معرفی می‌کند که هر ذرهٔ آن، از بزرگترین اجرام آسمانی تا کوچکترین کف روی آب، در حال اجرای فرمانی الهی است. این نگاه، طبیعت را به آینه‌ای برای مشاهدهٔ قدرت خداوند تبدیل می‌کند.