مثنوی
পড়ুন
প্রশ্ন
English فارسی Español Français Deutsch Nederlands Türkçe العربية اردو हिन्दी Русский Bahasa Indonesia 中文 日本語 Italiano Português 한국어 Bosanski Azərbaycanca Oʻzbekcha Тоҷикӣ دری বাংলা پښتو 繁體中文 Svenska Română Suomi Українська ไทย Filipino
▾
Aa
লেখার আকার
A −
A +
অনুবাদ ফন্ট
Aa
Aa
বয়েতের নিচে
অনুবাদ
অর্থ
কাচ
রিসেট
☀ ☾
পড়ুন ›
দফতর ৬ ›
বিভাগ ১১৪
بخش ۱۱۴ - روان گشتن شاهزادگان بعد از تمام بحث و ماجرا به جانب ولایت چین سوی معشوق و مقصود تا به قدر امکان به مقصود نزدیکتر باشند اگر چه راه وصل مسدودست به قدر امکان نزدیکتر شدن محمودست الی آخره
সম্পূর্ণ আলোচনা ও ঝামেলার পর রাজপুত্রদের চীনের প্রদেশের দিকে যাত্রা করা, প্রেমিকা ও উদ্দেশ্যর দিকে, যাতে তারা সাধ্যমতো উদ্দেশ্যর কাছাকাছি থাকতে পারে; যদিও মিলনের পথ বন্ধ, সাধ্যমতো কাছাকাছি থাকা প্রশংসনীয় ইত্যাদি
মূল
বাংলা
উভয়
✦
এই পুরো অংশটি আপনার ভাষায় পড়ুন
0 /6
M6:3978
این بگفتند و روان گشتند زود هر چه بود ای یار من آن لحظه بود
❋
M6:3979
صبر بگزیدند و صدیقین شدند بعد از آن سوی بلاد چین شدند
❋
M6:3980
والدین و ملک را بگذاشتند راه معشوق نهان بر داشتند
❋
M6:3981
همچو ابراهیم ادهم از سریر عشقشان بیپا و سر کرد و فقیر
❋
M6:3982
یا چو ابراهیم مرسل سرخوشی خویش را افکند اندر آتشی
❋
M6:3983
یا چو اسمعیل صبار مجید پیش عشق و خنجرش حلقی کشید
❋
পূর্ববর্তী بخش ۱۱۳ - ذکر آن پادشاه که آن دانشمند را به اکراه در مجلس آورد و بنشاند ساقی شراب بر دانشمند عرضه کرد ساغر پیش او داشت رو بگردانید و ترشی و تندی آغاز کرد شاه ساقی را گفت کی هین در طبعش آر ساقی چندی بر سرش کوفت و شرابش در خورد داد الی آخره সেই বাদশাহর কথা, যে সেই জ্ঞানী ব্যক্তিকে জোর করে মজলিসে এনে বসিয়েছিল; সাকি জ্ঞানী ব্যক্তিকে মদ পান করতে দিয়েছিল, তার সামনে পেয়ালা রেখেছিল, সে মুখ ফিরিয়েছিল এবং বিরক্তি ও তীব্রতা প্রকাশ করতে শুরু করেছিল; বাদশাহ সাকিকে বলল, “হ্যাঁ, তার মেজাজে আনুন”, সাকি কয়েকবার তার মাথায় আঘাত করল এবং তাকে মদ পান করাল ইত্যাদি
পরবর্তী بخش ۱۱۵ - حکایت امرء القیس کی پادشاه عرب بود و به صورت عظیم به جمال بود یوسف وقت خود بود و زنان عرب چون زلیخا مردهٔ او و او شاعر طبع قفا نبک من ذکری حبیب و منزل چون همه زنان او را به جان میجستند ای عجب غزل او و نالهٔ او بهر چه بود مگر دانست کی اینها همه تمثال صورتیاند کی بر تختههای خاک نقش کردهاند عاقبت این امرء القیس را حالی پیدا شد کی نیمشب از ملک و فرزند گریخت و خود را در دلقی پنهان کرد و از آن اقلیم به اقلیم دیگر رفت در طلب آن کس کی از اقلیم منزه است یختص برحمته من یشاء الی آخره ইমরুউল কায়সের গল্প, যিনি আরবদের বাদশাহ ছিলেন এবং রূপে অত্যন্ত সুদর্শন ছিলেন, তিনি তার সময়ের ইউসুফ ছিলেন, এবং আরবের নারীরা জুলিখার মতো তার জন্য পাগল ছিল, এবং তিনি একজন প্রকৃতিগত কবি ছিলেন, ‘কাফা নাবকি মিন যিকরা হাবিবিন ওয়া মানযিলি’ (প্রিয়জনের স্মৃতি ও তার বাসস্থানের জন্য আমি কেঁদেছি); যখন সমস্ত নারী তাকে প্রাণ দিয়ে খুঁজছিল, তখন আশ্চর্য! তার গজল ও ক্রন্দন কিসের জন্য ছিল? সম্ভবত তিনি জানতেন যে, এগুলি সবই এমন রূপের প্রতীক, যা মাটির ফলকে আঁকা হয়েছে; অবশেষে, এই ইমরুউল কায়সের এমন এক অবস্থা হয়েছিল যে, তিনি গভীর রাতে রাজ্য ও সন্তান ছেড়ে পালিয়েছিলেন এবং নিজেকে একটি পশমের পোশাকে লুকিয়ে রেখেছিলেন, আর সেই রাজ্য থেকে অন্য রাজ্যে গিয়েছিলেন সেই ব্যক্তির সন্ধানে, যিনি সমস্ত রাজ্য থেকে পবিত্র: “তিনি যাকে ইচ্ছা করেন, তাকে তাঁর রহমত দ্বারা বিশেষিত করেন” ইত্যাদি