M1:1960 — نفحهٔ دیگر رسید آگاه باش / تا ازین هم وانمانی خواجه‌تاش

此联诗句是鲁米对一段圣训的阐释，该圣训劝诫人们要抓住生命中神圣启迪的“微风”（نفحات，nafahāt）。在前面的诗句中，鲁米描述了一阵这样的神圣微风已经吹过，赐予了生命便离去了。许多人因沉睡或疏忽而错过了它。

这句诗是一个紧急的警告：又一个机会来了。鲁米称呼读者为“خواجه‌تاش”（khwāja-tāsh），意为“同伴”或“同事”，以此建立一种亲密的、平等的同道关系。他仿佛在轻摇同伴的肩膀，催促道：“快醒醒！别再错过了！”这不仅是对过去的懊悔，更是对当下的紧急呼唤。这阵“微风”不是普通的风，而是能点燃灵魂、复活死寂之心、带来永恒生命的神圣能量。错过它，就意味着在灵性上继续处于停滞和沉睡的状态。

این بیت در ادامهٔ شرح حدیثی از پیامبر اسلام است که می‌فرماید: «پروردگار شما در روزگار شما نسیم‌های رحمتی دارد، پس خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.» مولانا این نسیم‌ها یا «نفحات» را جلوه‌های ناگهانی و گذرا از فیض و رحمت الهی می‌داند که بر دل‌های آماده می‌وزد و جان‌ها را زنده می‌کند.

در بیت پیشین، مولانا با حسرتی ملایم یادآوری کرد که نسیمی آمد، ما را دید و گذشت و تنها کسانی را که می‌خواست، حیات معنوی بخشید و رفت. این بیت اما یک هشدار و فراخوان فوری است. گویی همین حالا که سخن می‌گوید، فرصتی دیگر پدیدار شده است. خطاب «آگاه باش» صرفاً یک توصیه نیست، بلکه فریادی برای بیداری در لحظهٔ حال است. مولانا به خواننده، که او را «خواجه‌تاش» (همراه و هم‌سفر در بندگی) می‌خواند، هشدار می‌دهد که مبادا این فرصت تازه را هم به غفلت از دست بدهد و از کاروان پویای معنویت باز بماند.

این بیت بر اهمیت «وقت» و «فرصت» در سلوک عرفانی تأکید می‌کند. فیض الهی دائمی است، اما دریافت آن نیازمند هشیاری و آمادگی سالک است. این نفحات مانند باد می‌آیند و می‌روند؛ نمی‌توان آن‌ها را ذخیره کرد، بلکه باید در همان لحظهٔ وزیدن، خود را در معرضشان قرار داد و از برکتشان بهره‌مند شد.