M1:1969 — از هوای لقمهٔ این خارخار / از کف لقمان همی جویید خار

这句诗出自一个段落，鲁米在其中将神圣的灵感比作能治愈灵魂的“鲁格曼”（Luqmān，伊斯兰传统中的智慧贤哲）。然而，世俗的欲望——在这里被浓缩为“一口食物”（لقمه）——却阻碍了人们接受这份神圣的馈赠。

“欲望抓心挠肝”（خارخار）是一个双关语，既指欲望带来的那种令人焦躁的“痒”，也预示着这种欲望的本质是“荆棘”（خار）。人们被这种欲望所驱使，本应向智慧的鲁格曼寻求疗愈的“解药”，却因为贪婪而颠倒黑白，反而向他索要那伤人的“荆棘”。鲁米紧接着解释，鲁格曼手中根本没有荆棘，是人们的贪欲蒙蔽了双眼，把有害之物错当成了甜美的果实。

因此，这句诗的核心教诲是：对物质世界的执着会扭曲人的判断力，使人舍本逐末，从智慧的源泉中寻找痛苦，错失了真正能滋养灵魂的灵性食粮。

مولانا در این بیت، تضاد میان حکمت معنوی و امیال نفسانی را با دو نماد «لقمان» و «لقمه» به تصویر می‌کشد. «لقمان» نمایندهٔ حکمت الهی، معرفت، و راهنمای روحانی است که می‌تواند گلستان‌های معنا را به انسان هدیه دهد. در مقابل، «لقمه» نماد خواسته‌های کوچک، مادی و زودگذر نفس است که انسان را اسیر خود می‌کند.

«خارخار» در اینجا هم به معنای خارش و وسوسهٔ دائمی نفس است و هم به معنای «طلب کردن خار». مولانا می‌گوید شما به خاطر وسوسهٔ یک لقمه، یعنی یک بهرهٔ ناچیز دنیوی، به سراغ لقمانِ حکمت می‌روید اما به جای طلبِ گل و میوهٔ معرفت، از او «خار» می‌خواهید. این خار، همان نتیجهٔ طبیعیِ پیگیری امیال نفسانی است: رنج، گرفتاری و دوری از حقیقت. در واقع، وقتی نیت و هدف انسان کوچک و مادی باشد، حتی از بزرگترین منبع حکمت نیز نمی‌تواند بهره‌ای ارزشمند ببرد و تنها چیزی نصیبش می‌شود که درخورِ نیتِ آلوده‌اش است.

این بیت به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه حرص و طمع، نگاه انسان را کور می‌کند تا جایی که «خار» را به جای «خرما» می‌بیند (همانطور که در بیت بعدی اشاره می‌شود) و از کفِ بخشندهٔ حکمت، چیزی جز رنج و زحمت برای خود نمی‌خرد.