M1:542 — عورتی را زهره کردن مسخ بود / خاک و گل گشتن نه مسخست ای عنود

鲁米在此处将两种“变形”（مسخ, maskh）进行对比，以揭示灵性堕落的真实本质。

第一种是神话传说中的物理变形。根据伊斯兰传说，两位堕落天使哈鲁特（Hārūt）和马鲁特（Mārūt）被一位名叫祖赫拉（Zuhra，即金星）的美丽女子诱惑。作为惩罚，真主将她变成了天上的金星。鲁米说，这种戏剧性的、外在的转变，是世人所理解的“变形”。

然而，他紧接着指出了一种更深刻、更阴险的变形。他质问那个“固执者”（عنود, ‘anūd）——既指故事中那个邪恶的维齐尔，也指每一个执迷于物质世界的读者——难道从高贵的灵性生命沦为“泥土”（خاک و گل, khāk-o gil），沉迷于肉体和尘世欲望，不也是一种变形吗？这种内在的、灵性上的堕落，虽然看不见，但其损害远比变成一颗星星更为严重。灵魂本应飞升至“至高的天穹”（M1:543），却自甘堕落到“最低的深渊”（asfalīn），这才是最可悲的蜕变。

مولانا در این بیت به داستان اساطیری «زهره» اشاره می‌کند. طبق برخی روایات، زنی زیبا به دلیل گناهی که مرتکب شد، توسط خداوند مسخ و به صورت ستارهٔ درخشان زهره (ناهید) به آسمان تبعید شد. مولانا از این داستان بهره می‌گیرد تا یک مقایسهٔ تکان‌دهنده انجام دهد.

او می‌گوید: آن زن با تمام گناهش، به یک جرم نورانی و آسمانی تبدیل شد و این را «مسخ» (دگردیسیِ کیفری) نامیدند. حال، ای انسان که برای پرواز به سوی «چرخ برین» (آسمان‌های معنوی) آفریده شده‌ای، تو خودت با اختیار خویش به سوی «آب و گل» و پستی‌های دنیای مادی سقوط کرده‌ای. روح تو که می‌توانست هم‌نشین فرشتگان باشد، اسیر تن و خواسته‌های حقیر مادی شده است. آیا این سقوط از آن مقام والا، یک مسخ و دگرگونیِ به مراتب وحشتناک‌تر از تبدیل شدن به یک ستاره نیست؟

پیام اصلی مولانا این است که بزرگترین مسخ، نه تغییر شکل ظاهری، بلکه سقوط از مرتبهٔ معنوی و روحانی است. انسان با فراموش کردن اصل آسمانی خود و غرق شدن در مادیات، خویشتن را مسخ می‌کند و این بزرگترین خسران و زیان است.