M2:1233 — مدتی فردا و فردا وعده داد / شد درختِ خارِ او محکم نهاد

Este verso es el punto de inflexión en la parábola del hombre que plantó un espino en medio del camino. La procrastinación, el constante «mañana lo haré», no es una acción neutral; tiene consecuencias activas. Mientras el hombre aplaza su deber, el problema —el espino— no permanece estático. Crece, se fortalece y se arraiga más firmemente en la tierra.

Rumi utiliza esta imagen para ilustrar una verdad psicológica y espiritual fundamental: un mal hábito, un defecto de carácter o una tarea espiritual pendiente (el «espino») se vuelve más difícil de erradicar con el tiempo. La demora fortalece al vicio mientras debilita la voluntad de quien debe corregirlo. El verso subraya que el tiempo no es un aliado de la inacción; al contrario, trabaja a favor de la entropía y el afianzamiento de lo negativo.

این بیت در داستان مردی است که بوته‌ی خاری بر سر راه مردم کاشته است و به تذکر حاکم برای کندن آن توجهی نمی‌کند و مدام کار را به آینده واگذار می‌کند. مولانا از این تعلل و بهانه‌ی «فردا» نتیجه‌ای روشن می‌گیرد: با گذشت زمان، مشکل نه تنها حل نمی‌شود، بلکه بزرگ‌تر و ریشه‌دارتر می‌گردد.

این داستان، تمثیلی از مبارزه با عادات و صفات ناپسند در وجود انسان است. «درخت خار» نماد هر خوی بدی است که در ما وجود دارد، مانند خشم، حسد، تنبلی یا هر وابستگی زیان‌آور دیگر. بیت به ما هشدار می‌دهد که به تعویق انداختن اصلاح خود و مبارزه با این صفات، باعث می‌شود که این بدی‌ها در جان ما «محکم نهاد» شوند، یعنی ریشه‌دار، قوی و پایدار گردند. در مقابل، اراده و توان ما برای تغییر، با گذشت عمر و تکرار آن عادت بد، ضعیف‌تر می‌شود. پیام اصلی این است که برای اصلاح نفس و کندن خارهای درونی، باید فوراً و با جدیت اقدام کرد، پیش از آنکه دیر شود و ریشه‌کن کردنشان ناممکن گردد.