M2:2637 — فرقت از قهرش اگر آبستنست / بهر قدر وصل او دانستنست

این بیت در میانهٔ گفتگوی ابلیس با معاویه آمده است. ابلیس، در کمال شگفتی، در حال دفاع از ذات مهربان خداوند است. او استدلال می‌کند که اصل و اساس خداوند، لطف و بخشش است و قهر و غضب او امری عارضی و سطحی است، مانند غباری بر روی طلای ناب.

مولانا از زبان ابلیس توضیح می‌دهد که حتی این قهر و جدایی نیز هدفی جز لطف ندارد. دوری از معشوق (خداوند) همچون یک «گوشمال» است تا روح انسان را بیدار کند. همان‌طور که سلامتی پس از بیماری و سیری پس از گرسنگی شیرین‌تر می‌شود، ارزش «وصال» و نزدیکی به حق نیز تنها در پرتو تجربهٔ تلخ «فراق» و دوری آشکار می‌گردد. بنابراین، قهر الهی نیز در نهایت ابزاری برای درک عمیق‌تر و قدردانی بیشتر از لطف بی‌پایان اوست.