M3:2405 — تیشهٔ هر بیشه‌ای کم زن بیا / تیشه زن در کندن روزن هلا

این بیت در ادامهٔ سخنان داوود نبی است که راه ارتباط با خداوند را توضیح می‌دهد. او می‌گوید که خانهٔ دل اگر پنجره‌ای به سوی عالم معنا نداشته باشد، مانند دوزخ تاریک و دلگیر است و اصل دینداری، گشودن همین پنجره درونی است.

در این بیت، مولانا از زبان داوود به ما اندرز می‌دهد که انرژی خود را بیهوده صرف نکنیم. «تیشه زدن به هر بیشه» کنایه از درگیر شدن با مسائل پراکندهٔ دنیوی، جدال با دیگران، یا تلاش برای اصلاح عالم بیرون است. این کارها مانند قطع کردن درختان یک جنگل بی‌پایان است و به نتیجهٔ معنوی نمی‌رسد. در مقابل، «تیشه زدن برای کندن روزن» یعنی تمام نیرو و تلاش خود را متمرکز کنیم بر یک کار اساسی: شکستن دیوار ضخیم «خود» و ایجاد یک گشودگی در قلب و جان. این «روزن» یا پنجره، همان راهی است که نور الهی، الهام و آگاهی از طریق آن به درون انسان می‌تابد و خانهٔ دل را روشن می‌کند. پیام اصلی این است که تغییر حقیقی و رستگاری، از درون آغاز می‌شود، نه از مبارزه با دنیای بیرون.