M5:2864 — لوت و پوت خورده را هم یاد آر / منگر اندر غابر و کم باش زار

این بیت در ادامهٔ داستان گاوی است که در جزیره‌ای سرسبز زندگی می‌کند. این گاو هر روز آن‌قدر می‌چرد که فربه می‌شود، اما شب از ترس اینکه فردا چه بخورد، از غصه لاغر می‌شود؛ غافل از اینکه سال‌هاست هر روز صبح، علفزار را پربارتر از دیروز یافته است.

مولانا این گاو را نماد «نفس» انسان می‌داند که اسیر ترس از آینده و نگران روزیِ فرداست. او در این بیت مستقیماً به انسان هشدار می‌دهد که مانند آن گاو نباشد. به جای اینکه به «غابِر» (آینده) چشم بدوزی و از اضطراب، «زار» و نحیف شوی، به گذشته نگاه کن و «لوت و پوت خورده» (تمام نعمت‌ها و روزی‌هایی که تاکنون به تو رسیده) را به یاد بیاور. این یادآوری، منبعی برای اعتماد و آرامش است.

پیام اصلی این است که نگرانی برای آینده‌ای که هنوز نیامده، انسان را از درک و شکرگزاری نعمت‌های حال و گذشته باز می‌دارد. همان‌طور که خداوند در گذشته روزی تو را تأمین کرده است، در آینده نیز چنین خواهد کرد. بنابراین، راه غلبه بر این اضطراب، نگاه کردن به سابقهٔ لطف الهی و اعتماد کردن به اوست.