M5:56 — لاجرم نشتابد و ساکن بود / از فوات حظ خود آمن بود

این بیت نتیجهٔ منطقی ابیات پیشین است که در آن، مولانا حال «مؤمن» را در برابر «یغماگر» (نماد انسان دنیادوست و عجول) توصیف می‌کند. یغماگر از ترس رقیبان و تمام شدن فرصت، با حرص و شتاب هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. اما مؤمن، چون به عدالت خداوند (شاه) و نظام حکیمانهٔ هستی ایمان دارد، می‌داند که سهم و روزی مقدر او از بین نخواهد رفت و کسی نمی‌تواند آن را غصب کند.

این احساس امنیت درونی (آمن بودن)، شتاب و اضطراب را از او می‌گیرد و به جایش آرامش و وقار (ساکن بودن) می‌نشاند. او می‌داند که عجله، که در ابیات بعدی به «لرزاندن شیطان» (هزهٔ شیطان) نسبت داده می‌شود، ناشی از بی‌اعتمادی به پروردگار است. مؤمن با صبر و تأنی عمل می‌کند، زیرا یقین دارد که آنچه برای اوست، در بهترین زمان و به بهترین شکل به او خواهد رسید. این بیت، فضیلت «توکل» و «رضا» را در عمل نشان می‌دهد و آرامش را ثمرهٔ طبیعی ایمان راستین معرفی می‌کند.