بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Neko upita učenjaka, gnostika: "Ako neko plače naglas u namazu, uzdiše i nariče, da li mu je namaz nevažeći?" Odgovorio je: "To je ime suze. Zavisno od toga šta je taj koji plače vidio. Ako je vidio žudnju za Bogom i plače, ili se kaje zbog grijeha, njegov namaz neće biti pokvaren, već će postati savršen, jer 'nema namaza bez prisutnosti srca'. A ako je vidio tjelesnu bol ili rastanak s djetetom, njegov namaz će biti pokvaren, jer je suština namaza odricanje od tijela i odricanje od djeteta, poput Ibrahima, koji je žrtvovao sina radi potpunosti namaza i tijelo prepuštao Nimrudovoj vatri. I Muhammedu, a.s., je došla naredba o ovim osobinama: 'Slijedi vjeru Ibrahimovu. U Ibrahimu vam je lijep uzor bio.'"