M1:1891 — گرچه چون نشفش کند تو قادری / کش ازیشان وا ستانی وا خری

This couplet continues Rumi's prayer to God, asking for the 'drop of knowledge' (قطرهٔ دانش) that God has bestowed upon him to be connected to God's own 'seas' (دریاهای خویش). The preceding lines (M1:1889-1890) express a fear that this precious drop of spiritual insight might be 'absorbed' or 'dried up' by the 'dust of the body' (خاک تن) or the 'winds of passion' (بادها نشفش کنند). Here, Rumi reassures himself, or perhaps reminds God, that even if this absorption occurs, God's power is absolute. The imagery of 'reclaiming' (وا ستانی) and 'buying back' (وا خری) suggests a divine intervention that can retrieve lost spiritual essence from the clutches of the material world, restoring it to its true owner and source. It speaks to the ultimate sovereignty of God over all creation, even over the apparent losses and diminutions experienced by the human soul.

این بیت در ادامهٔ دعای مولانا به درگاه خداوند است. او پیشتر (ابیات ۱۸۸۸-۱۸۸۹) از خداوند خواسته بود که «قطرهٔ دانش» الهی را که در جانش نهاده، از گزند هوا و هوس و تعلقات جسمانی (خاک تن) حفظ کند و به «دریاهای» علم الهی متصل سازد.

در بیت پیشین (۱۸۹۰)، این نیروهای مخرب به «خاک» تشبیه شده‌اند که این قطره را فرو می‌برند (خسف) و به «باد» که آن را می‌خشکانند (نشف). بیت مورد نظر (۱۸۹۱) اوج امید و توکل را در این دعا نشان می‌دهد. مولانا می‌گوید حتی اگر بدترین حالت ممکن رخ دهد و این نیروهای دنیوی بر من غلبه کنند و آن گوهر دانش را از میان ببرند، باز هم امیدم را از دست نمی‌دهم. چرا که قدرت تو، ای خدا، مطلق است. تو قادری که آن قطرهٔ از دست رفته را از چنگ «ایشان» (خاک‌ها و بادها) «وا ستانی» (بازپس‌گیری) و «وا خری» (دوباره به ملکیت خود درآوری).

این بیانگر باوری عمیق در عرفان اسلامی است: هیچ چیز، حتی نابودی ظاهری، از حیطهٔ قدرت مطلق خداوند خارج نیست. او می‌تواند از دل نیستی، هستی بیافریند و آنچه را که تباه شده، دوباره احیا کند. این امید به قدرت احیاگر خداوند، سنگ بنای سلوک و توبه است.