M1:1918 — سالها تو سنگ بودی دل‌خراش / آزمون را یک زمانی خاک باش

این بیت، ادامۀ مستقیم بیت قبلی است که می‌گوید «از بهاران کی شود سرسبز سنگ؟ خاک شو تا گل نمایی رنگ رنگ». مولانا در اینجا به سالک می‌گوید که منِ نفسانی او، سال‌ها مانند سنگی سخت، بی‌ثمر و «دل‌خراش» (آزاردهنده) بوده است. این سنگ، نماد سرسختی، خودمحوری و عدم پذیرش حقیقت است. چنین حالتی نه تنها ثمری ندارد، بلکه باعث رنجش خود و دیگران می‌شود.

در مقابل، مولانا راه حلی ارائه می‌دهد: «آزمون را یک زمانی خاک باش». او نمی‌گوید برای همیشه، بلکه می‌گوید حتی برای امتحان کردن هم که شده، مدتی «خاک» باش. خاک در ادبیات عرفانی، نماد غایی فروتنی، پذیرش، تسلیم و قابلیت است. خاک است که بذر را می‌پذیرد، آب را جذب می‌کند و در نهایت، گل‌های رنگارنگ می‌رویاند. این دعوت به «خاک بودن» در واقع فراخوانی است به کنار گذاشتن مقاومت نفسانی و آماده شدن برای دریافت فیض الهی. این تغییر از سنگ به خاک، شرط لازم برای تحول معنوی و به ثمر رسیدن وجود انسان است.