M1:2176 — گرد گورستان دوانه شد بسی / غیر آن پیر، او ندید آنجا کسی

این بیت لحظهٔ سردرگمی و جستجوی خلیفه، عمر، را به تصویر می‌کشد. او پس از شنیدن ندای غیبی (هاتف) که به او فرمان داده بود بنده‌ای خاص از بندگان خدا را در گورستان بیابد و به او کمک مالی کند، با عجله خود را به آنجا رسانده است. او با این تصور که با شخصیتی برجسته و عارفی شناخته‌شده روبرو خواهد شد، همه جا را می‌گردد.

مولانا با توصیف جستجوی مکرر و بی‌نتیجهٔ عمر، بر نکته‌ای اساسی تأکید می‌کند: اولیای الهی و بندگان خاص خداوند، اغلب در میان مردم عادی و در ظاهری نامنتظره پنهان هستند. عمر به دنبال نشانه‌ای از یک فرد «خاص» می‌گردد، اما تنها کسی که می‌بیند یک نوازندهٔ پیر و ظاهراً گناهکار است که از دید جامعه مطرود است. این تضاد میان انتظار عمر و واقعیت موجود، مقدمه‌ای است برای کشف این حقیقت که ارزش انسان‌ها نزد خداوند به ظاهر و جایگاه اجتماعی‌شان نیست، بلکه به گوهر باطن و صفای دلشان بستگی دارد. این جستجو، در واقع جستجوی خود عمر برای فراتر رفتن از قضاوت‌های ظاهری و دیدن حقیقت پنهان در پس پرده‌هاست.